Globalisering speelt volgens hem ook een rol. Natuurlijk snapt hij dat vooruitgang nodig is, maar soms voelt het alsof tradities en waarden daardoor onder druk staan. Hij mist de knusse gezelligheid die Nederland ooit zo typeerde.
Gemis en Vooruitzicht
De zaterdagmarkt is daar zo’n voorbeeld van, zegt Ronald. Vroeger bruisten die kraampjes van verse producten en praatjes met de kooplui. Nu voelt het eerder als iets wat je even snel tussendoor doet. Hij is bang dat volgende generaties de kracht van een hechte buurt minder zullen herkennen.
Toch blijft hij hoopvol. Er is volgens hem nog tijd om te keren. Als je wat meer oog voor elkaar hebt, komt dat gevoel van verbondenheid vanzelf terug. Daarom zet hij zich in voor buurtinitiatieven. Hij organiseert bijeenkomsten in het park of nodigt mensen uit de straat uit voor een barbecue. Zulke kleine acties maken volgens hem echt verschil.
Ronald wenst dat zijn kinderen en kleinkinderen het belang van gemeenschap en persoonlijke relaties blijven zien. Het leven draait niet alleen om werk en doelen halen, maar ook om de mensen om je heen.
Hij gunt ze dat ze, net als hij toen, tijd maken voor elkaar en snappen hoe waardevol echte relaties zijn. Ook al is de toekomst van Nederland onduidelijk, Ronald gelooft dat verbondenheid en saamhorigheid weer de basis kunnen vormen.
Hoewel hij het Nederland van vroeger mist, blijft hij zich inzetten voor wat komt. Hij droomt van een samenleving waarin iedereen zich gezien voelt en waarin Nederland weer dat warme, herkenbare karakter terugvindt.
