De reden achter het wetsvoorstel is duidelijk. Slachtoffers en nabestaanden van ernstige ongelukken worden al zwaar genoeg geconfronteerd met een traumatische ervaring.
Wanneer beelden van hun meest kwetsbare moment vervolgens worden rondgestuurd in appgroepen of opdoemen in hun tijdlijn op sociale media worden zij in feite opnieuw slachtoffer. De beelden verdwijnen niet meer van het internet en de controle over de eigen situatie is volledig zoek.
Dat dit een reëel probleem is blijkt uit de frequentie waarmee dergelijke beelden online verschijnen. Na elk groot ongeluk op een snelweg duiken er binnen minuten fragmenten op van binnenkomende hulpdiensten gewonde mensen of totaal loss gereden voertuigen.
Degenen die die beelden maken en delen lijken zich zelden te realiseren dat er echte mensen in beeld zijn, die niet om deze aandacht hebben gevraagd.
Critici zullen aanvoeren dat handhaving lastig is. Wie bewijst wie een filmpje heeft doorgestuurd in een gesloten appgroep? Dat is een terechte vraag maar het wetsvoorstel stuurt vooral een signaal. Dit gedrag is niet acceptabel en de samenleving is bereid daar een stevig prijskaartje aan te hangen.
Filmen bij een ongeluk mag dan nog steeds niet verboden zijn, maar het delen van de beelden kan straks duur uitvallen. Heel duur. De makkelijkste manier om die boete te vermijden is de telefoon gewoon op zak te houden.
