Je zou denken dat het na de uitspraak voorbij was. Dat Joris zou opgeven, dat Mark zou verdwijnen, dat we eindelijk rust zouden krijgen. Maar mannen die alles hebben verloren, zijn het gevaarlijkst — dat had De Boer me gewaarschuwd, en hij kreeg gelijk.
Twee dagen na de zitting werd er 's nachts een steen door ons keukenraam gegooid. Geen briefje, geen eis — alleen een steen, en de boodschap die hij met zich meebracht: we weten waar je woont.
Sven was doodsbang. Hij sliep die nacht bij mij in bed, zijn kleine lichaam stijf van angst, en ik lag wakker en dacht aan Marks sms'je: "je verliest meer dan je denkt."
De volgende ochtend belde ik De Boer. "We moeten dit stoppen. Voorgoed."
Hij was even stil. Toen zei hij: "Mevrouw De Vries, ik heb een idee. Maar het is riskant. En ik heb uw volledige medewerking nodig."
Het plan was even simpel als brutaal: we zouden laten uitlekken — via Sanne, die het "per ongeluk" zou vertellen aan een gemeenschappelijke kennis — dat de derde USB-stick, met het derde bestand, "kwijt" was. Dat Sven hem had verloren. Dat het enige bewijs van Marks dreigementen verdwenen was.
"Ze zullen happen," zei De Boer. "Mannen als Mark kunnen het niet laten. Als ze denken dat het bewijs weg is, worden ze overmoedig. En overmoedige mannen praten."
"En als ze niet happen?"
"Dan zijn we niets kwijt. De stick ligt veilig bij mij in de kluis." Hij pauzeerde. "Maar mevrouw De Vries — als ze happen, moet u het gesprek voeren. U moet Mark aan de telefoon krijgen en hem laten dreigen. Op een opgenomen lijn."
Mijn handen werden klam bij de gedachte alleen al. "Ik ben geen actrice."
"U hoeft niet te acteren. U hoeft alleen maar bang te zijn — en dat bent u toch?" Zijn stem werd zachter. "Vertrouw me. Ik ben erbij. Elke seconde."
Drie dagen later gebeurde het. Sanne had haar werk gedaan — ze had bij de bakker, waar Marks secretaresse elke ochtend kwam, "bezorgd" verteld dat "die arme Marjan nu ook nog de USB-stick kwijt is, met alles erop". Om vier uur 's middags ging mijn telefoon. Onbekend nummer. Ik nam op met trillende vingers, De Boer naast me met een opnameapparaat.
"Marjan." Marks stem, glad als olie. "Ik hoorde dat je iets kwijt bent."
"Mijn zoon is zijn USB-stick kwijt," zei ik, en ik hoefde niet te acteren — mijn angst was echt. "En als jij ermee te maken hebt—"
"Rustig." Hij lachte zacht. "Ik heb niets te maken met wat jouw zoon kwijtraakt. Maar laten we eerlijk zijn: misschien is het maar goed ook. Sommige dingen kun je beter laten rusten."
"Zoals wat?"
"Zoals die aangifte van je." Zijn stem werd kouder. "Je hebt gewonnen, Marjan. Geniet ervan. Maar als je doorgaat — als je Mark erbij sleept, als je die tweede lening verder uitpluist — dan wordt het vervelend. Voor jou. Voor die jongen van je. Begrijp je wat ik zeg?"
"Is dat een dreigement?" fluisterde ik.
"Dat is een advies. Van een vriend." Een pauze. "Die steen door je raam... dat was een waarschuwing. De volgende keer is het geen steen."
Klik. Hij hing op.
Ik staarde naar de telefoon. Mijn hele lichaam trilde. De Boer legde een hand op mijn schouder. "U was geweldig," zei hij zacht. "En we hebben alles."
De opname ging naar de politie. Samen met het derde bestand — dat De Boer had laten analyseren, waaruit bleek dat Mark op de achtergrond te horen was tijdens Joris' gesprek met Robert, wat bewees dat Mark al jaren Joris manipuleerde. Samen met Ilse's getuigenis. Samen met alles.
Een week later werd Mark gearresteerd. Bedreiging, medeplichtigheid aan valsheid in geschrifte, poging tot intimidatie van een getuige. Hij werd afgevoerd uit zijn kantoor, in handboeien, voor het oog van zijn personeel.
Joris belde me die avond. Voor het eerst in weken klonk hij niet boos. Alleen moe. Heel moe.
"Het is voorbij, hè?" zei hij.
"Het is voorbij," zei ik.
Even was het stil. Toen zei hij iets wat ik nooit had verwacht: "Het spijt me. Voor Sven. Niet voor jou — voor jou kan ik het nog niet zeggen. Maar voor hem. Hij verdiende een betere vader."
Ik sloot mijn ogen. "Dan word je er een," zei ik zacht. "Het is nog niet te laat. Maar je moet het wel zelf doen. Niemand doet het voor je."
Hij hing op zonder iets te zeggen. Maar het was de eerste keer dat hij niet had geschreeuwd, niet had gedreigd, niet had gelogen.
Misschien was het een begin. Of misschien was het gewoon vermoeidheid. Ik wist het niet. Maar die nacht sliep Sven voor het eerst in weken zonder licht aan, en ik sliep naast hem, en geen van ons werd wakker van stenen of telefoontjes.
→ Deel 15 — De rechtszaal
