De locatie was een landgoed buiten de stad, het soort plek waar de grindpaden worden geharkt en de zwanen in de vijver lijken te zijn ingehuurd. Witte bloemen overal — rozen, lelies, pioenen — in hoge vazen die meer kostten dan onze maandelijkse boodschappen. Verzorgde tafels met naamkaartjes in kalligrafie. Een strijkkwartet dat Vivaldi speelde alsof het niets kostte.
Ik parkeerde onze oude auto tussen de glanzende leasebakken en voelde me als een vlek op een wit tafellaken. Sven stapte uit met de zilveren doos onder zijn arm en keek om zich heen met de blik van een generaal die het slagveld verkent.
"Zenuwachtig?" vroeg ik.
"Nee," zei hij. "Klaar."
We liepen het pad op naar de ceremonietent. Gasten in pakken en hoeden draaiden zich om. Ik zag het gebeuren in hun ogen: de herkenning, het gefluister. Dat is ze. De ex. En het kind. Sommigen keken weg, beschaamd. Anderen staarden, hongerig naar ongemak dat niet van hen was.
Bij de ingang stond een welkomstbord met gouden letters: Joris en Ilse. Ernaast een foto van hen samen op het strand — ons strand, in Zeeland, waar de foto was genomen vanaf het balkon van ons huisje. Mijn maag draaide om.
"Mam." Sven kneep in mijn hand. "Niet kijken naar dingen die pijn doen. Kijk naar mij."
Ik keek naar hem. Tien jaar oud, met zijn blauwe overhemd en zijn zilveren doos, en ik dacht: dit kind is sterker dan iedereen in deze tent.
Binnen was het nog erger. De stoelen waren gerangschikt in perfecte rijen, er hingen lampionnen aan het tentdoek, en vooraan stond een bloemenboog waaronder Joris en Ilse straks hun geloften zouden uitwisselen. Joris stond bij de boog te praten met een groep mannen in pak — zijn collega's van het notariskantoor, herkende ik. Hij droeg een zwart pak dat nieuw was, en hij lachte met zijn hoofd achterover, de lach van een man die gelooft dat hij gewonnen heeft.
Toen zag hij ons.
De lach stokte een halve seconde. Toen herstelde hij zich, zei iets tegen de mannen — waarschijnlijk iets grappigs over ons, aan hun gegniffel te horen — en kwam op ons af met uitgestoken hand, als een gastheer die een onverwachte maar welkome bezoeker begroet.
"Marjan! Sven!" Hij schudde mijn hand alsof we zakenpartners waren. "Wat fijn dat jullie er zijn. Echt."
"Pap," zei Sven.
Joris keek naar de doos onder Svens arm. "Wat heb je daar, man? Voor mij?"
"Voor straks," zei Sven.
Joris' glimlach werd iets minder breed. "Goed. Goed." Hij wendde zich tot mij, zachter: "Hij weet zich te gedragen, hè? Dit is belangrijk voor me, Marjan. Voor ons."
Voor ons. Alsof er een "ons" bestond waar Sven en ik geen deel van uitmaakten.
"We gedragen ons," zei ik.
Achter Joris verscheen Ilse in een jurk die waarschijnlijk meer kostte dan mijn auto. Ze was mooi, dat moest ik toegeven — lang blond haar, een glimlach die geoefend leek. Ze omhelsde Joris van achteren en keek mij aan over zijn schouder.
"Marjan," zei ze honingzoet. "Wat dapper dat je bent gekomen."
Dapper. Alsof ik een patiënt was die een zware behandeling onderging.
"Ilse," zei ik. "Gefeliciteerd."
Ze glimlachte en haar ogen gleden naar Sven en de doos. "En wat heeft de kleine man meegenomen?"
"Een cadeau," zei Sven.
"Hoe lief." Ze aaide over zijn haar — hij verstijfde onder haar hand — en fluisterde, net hard genoeg dat ik het hoorde: "Hopelijk iets beters dan wat je vader van jou kreeg. Een kind dat alleen maar neemt, neemt, neemt."
Mijn handen balden zich tot vuisten, maar Sven kneep in mijn pols. Niet nu, zei zijn blik. Nog niet.
Bij de bar stond een man die ik herkende van foto's: Mark, Ilse's broer. Hij staarde naar Svens doos met een uitdrukking die ik niet kon plaatsen — tot ik besefte wat het was. Herkenning. En angst. Hij werd bleek, zette zijn glas neer en liep snel weg, de tent uit, zijn telefoon al aan zijn oor.
"Mam," fluisterde Sven. "Heb je dat gezien?"
"Wat?"
"Die man. Hij kent de doos." Sven keek hem na met een grimmige voldoening die me de adem benam. "Mooi. Dan weet hij wat er komt."
Voordat ik kon vragen wat hij bedoelde, klonk er een belletje. De ceremoniemeester tikte tegen zijn glas. "Dames en heren! Wilt u plaatsnemen? We gaan zo beginnen."
Joris en Ilse namen plaats onder de bloemenboog. De gasten gingen zitten. Ik leidde Sven naar twee stoelen achteraan — ver genoeg om te kunnen vertrekken, dichtbij genoeg om alles te zien. Sven zette de doos op zijn schoot en vouwde zijn handen eromheen, als een priester om een relikwie.
De muziek verstomde. Joris stond op, nam de microfoon, en keek de tent rond met de blik van een koning die zijn rijk overziet.
En toen begon hij te praten.
→ Deel 4 — Het beste besluit
