Crow slikte moeizaam.
Ik zou kunnen liegen.
Ik zou haar late genade kunnen schenken.
Maar de waarheid had al te veel van hem afgenomen.
„Ik denk…”, zei ze langzaam, „dat ze aanvankelijk niet begrepen wat hun was aangedaan. Ze waren klein. En afgaande op de foto’s… lijkt het erop dat ze de hele tijd samen waren.”
Margaret sloot haar ogen.
Dat was, op een wrede manier, alles wat er over was.
Samen.
Hun baby’s waren niet gestorven op die nacht van de ontvoering.
Ze noemden de andere vrouw „mama”.
Ze zijn zonder haar opgegroeid.
Ze bliezen kaarsjes uit onder andere namen.
