— Ik wacht gewoon op mijn vader.
Melissa glimlachte een beetje spottend:
— Als je geen vader hebt, moet je niet eens komen. Je stoort de anderen.
De moeder voelde haar hart samentrekken. Ze stond op het punt haar dochter mee naar huis te nemen, maar iets in haar hield haar tegen. Emma bleef daar staan, de stof van haar jurk stevig vastgeklemd, haar ogen vol tranen, maar ze ging niet weg. De lucht leek zwaar te worden, alsof de hele wereld haar adem inhield en toekeek hoe het kleine meisje alleen was.
En toen gebeurde er iets ongelooflijks.
De deur ging wijd open en de muziek leek naar de achtergrond te verdwijnen. Een man in uniform kwam de kamer binnen, gevolgd door twaalf collega’s. Het was Emma’s vader. Hij was al zes maanden niet thuis geweest, maar hij was vandaag teruggekeerd – voor zijn dochter. Zijn stappen waren vastberaden, zijn blik gefocust, maar tegelijkertijd vol warmte.
