Patricia sloeg Martina niet.
Niet omdat ze het niet wilde.
Maar omdat Rosa ervoor stond.
De verloofde van Emiliano liet een droge lach horen, zo een die totaal niet grappig is.
—Moet je haar zien. De dienstmeid denkt dat ze de moeder is.
Daniela perste haar lippen op elkaar.
Martina verborg haar gezicht achter de rok van Rosa.
Emiliano keek naar het scherm alsof iemand zijn borst openreet.
Maandenlang had Patricia hem verteld dat Rosa zijn dochters manipuleerde.
Maar in dat beeld was de enige persoon die hen leek te verdedigen juist Rosa.
—Naar jullie kamer —beval Patricia.
De meisjes bewogen niet.
—Ik zei: wegwezen.
Rosa hurkte voor hen neer.
—Ga naar boven, meisjes. Ik kom zo.
Het “mijn meisjes” trof Emiliano als een steen.
Niet uit jaloezie.
Maar omdat het natuurlijk klonk.
Als iets dat verdiend was met nachten van koorts, huiswerk, angsten en tussendoortjes. Dingen die hij, tussen reizen en vergaderingen door, er niet was geweest om te geven.
Daniela pakte Martina vast en ze renden naar boven.
Patricia wachtte tot ze verdwenen waren.
Toen liep ze naar Rosa en sprak bijna met haar gezicht tegen dat van Rosa.
—Je bemoeit je met dingen waar je niet mee te maken hebt.
—Ik zorg alleen voor de meisjes.
—Nee. Je zet ze tegen mij op.
Rosa schudde haar hoofd.
—Ze zijn bang.
Patricia glimlachte, maar haar ogen stonden vol woede.
—Nou, jij zult nog banger worden wanneer Emiliano ziet wat ik in jouw kamer heb gevonden.
Emiliano fronste.
Op het scherm haalde Patricia een gouden armband uit een tas.
Dezelfde waarvan ze had gezegd dat Rosa hem had gestolen.
—Dit gaat in jouw la verschijnen —zei Patricia—. En wanneer hij terugkomt, vlieg je de straat op. Zonder eindafrekening. Zonder aanbeveling. Zonder niets.
Rosa werd bleek.
—U heeft dat daar neergelegd.
—En wie gaat jou geloven, Rosa? De miljonair of het meisje dat toiletten schoonmaakt?
In de monitorruimte keek Rubén opzij naar zijn baas.
Emiliano zei niets.
Hij balde alleen zijn vuisten.
Maar Patricia ging verder.
—Bovendien ben ik het zat dat die meiden zo veel van je houden. Ze zijn Duarte’s, niet jouw dorpsbrats.
Rosa slikte.
—Ik wil ze van niemand afpakken. Ik vind het alleen niet fijn om ze te zien huilen.
Patricia lachte opnieuw.
—Ach, wat nobel. Echt, je bent schattig.
Toen liep ze naar de trap en riep:
—¡Daniela! Kom naar beneden!
Het meisje verscheen op de overloop, met Martina erachter.
—Kom —beval Patricia.
Daniela kwam langzaam naar beneden.
Rosa wilde dichterbij komen, maar Patricia stak een vinger op.
—Jij niet.
Daniela bleef stijf voor Patricia staan.
—Zeg tegen Rosa wat we hebben besproken.
Het meisje keek naar de vloer.
—Ik wil niet.
—Zeg het.
Daniela begon geluidloos te huilen.
—Juffrouw Patricia…
—Zeg het of ik neem het konijn van je zusje voor altijd af.
Martina liet een jammerkreet horen.
Rosa deed een stap.
—Genoeg.
—Hou je mond!
De schreeuw echode door de woonkamer.
Daniela sloot haar ogen en zei met gebroken stem:
—Rosa… knuffel ons niet meer wanneer papa er niet is.
Rosa bleef roerloos staan.
—Waarom, kindje?
Patricia glimlachte.
Daniela keek niet op.
—Omdat als je ons knuffelt… zegt zij dat ze tegen papa gaat zeggen dat jij ons hebt geleerd om haar te haten.
Emiliano voelde de vloer bewegen.
Martina rende naar beneden en klampte zich aan Rosa vast.
—Het is niet waar, Rosita. Ik wil wel dat je me knuffelt.
Rosa knielde neer en omhelsde allebei.
Patricia verloor haar zelfbeheersing.
—Laat ze los!
En deze keer hief ze wel haar hand.
Voordat ze Rosa kon aanraken, ging de deur van de woonkamer open.
Emiliano kwam binnen.
Hij schreeuwde niet.
Hij rende niet.
Hij maakte geen scène.
Hij verscheen er gewoon, met een wit gezicht en ogen vol van iets dat meer angst aanjoeg dan woede.
Totale stilte.
Patricia stond als bevroren.
Rosa liet de meisjes los en ging staan.
Daniela en Martina renden naar hun vader, maar stopten halverwege, alsof ze niet wisten of ze hem konden vertrouwen.
Dat detail verwoestte Emiliano meer dan al het andere.
Zijn eigen dochters twijfelden voordat ze hem knuffelden.
—Papa… —fluisterde Daniela.
Emiliano opende zijn armen.
Allebei doken ze tegen hem aan.
Hij kneep ze stevig vast alsof hij in 1 seconde alle maanden dat hij blind was geweest wilde goedmaken.
Patricia reageerde als eerste.
—Liefje, dit is niet wat het lijkt.
Emiliano keek op.
—Niet?
