"Mama, Thomas en ik willen heel graag snel aan kinderen beginnen. Maar de woningmarkt is zo verschrikkelijk duur... Jouw appartement is zo ruim en perfect om een gezin in te stichten. Het heeft vier kamers, een tuin en ligt vlak bij goede scholen. Zouden we hier niet kunnen wonen?"
Mijn hart smolt. Ik zag het al helemaal voor me: mijn toekomstige kleinkinderen die door dezelfde gangen zouden rennen als Sophie vroeger. Ik hoefde er niet lang over na te denken. Ik besloot het appartement aan haar over te dragen en zelf te verhuizen naar een klein, bescheiden huisje aan de rand van de stad, waar ik introk bij mijn jongere zus, Clara.
Hoofdstuk 2: Het Nieuwe Begin bij Mijn Zus
De verhuizing was zwaar. Het afscheid van mijn vertrouwde woning deed pijn, maar de gedachte dat mijn dochter daar een warm nest zou bouwen voor haar toekomstige gezin maakte alles goed.
Mijn zus Clara en ik richtten het kleine huisje zo gezellig mogelijk in. Het was krap en we moesten veel spullen weggooien of opslaan, maar we hadden het fijn samen.
In de eerste paar maanden belde Sophie me regelmatig. Ze vertelde hoe blij ze waren met het appartement, hoe ze de muren hadden geverfd en hoe ze al bezig waren met plannen voor de babykamer.
Maar naarmate de tijd verstreek, werden de telefoontjes zeldzamer. Als ik voorstelde om langs te komen voor een kopje koffie, had Sophie altijd wel een excuus:
