# Deel 10: Een Onverwacht Telefoontje Buiten de Zaal
Terwijl ik met een glas mousserende wijn stond te praten met het hoofd van de oncologische afdeling, trilde mijn telefoon in de zak van mijn jasje. Ik haalde het toestel tevoorschijn en zag dat het een oproep was van het vaste nummer thuis. Mijn vader. Ik aarzelde even, drukte toen op de opnameknop en hield de telefoon tegen mijn oor. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik meteen het gehijg en de rauwe paniek in zijn stem. ‘Clara! Waar ben je in vredesnaam mee bezig?!’ riep hij uit, zonder beleefdheid of excuses. ‘We staan hier buiten in de kou en die beveiligers hebben ons zomaar op straat gegooid! Je hebt onze reputatie totaal verwoest! Hoe haal je het in je hoofd om ons zo in verlegenheid te brengen ten aanzien van al die belangrijke mensen?’ Ik nam een rustige slok van mijn drankje en keek door de glazen pui naar de zonnige binnenplaats van de campus. ‘Pap,’ zei ik kalm, ‘jij was degene die mij vanochtend de regen in duwde en zei dat ik onbeduidend was. Je oogst wat je zaait.’ ‘Maar... maar Haley is helemaal overstuur! Haar hele social media-campagne is geruïneerd omdat ze geen foto's kon maken met de decaan! Je moet naar buiten komen en dit rechtzetten. Je vertelt de decaan maar dat het een misverstand was!’ Ik zuchtte diep. Het verbazingwekkende was niet dat hij boos was; het verbazingwekkende was dat hij nog steeds geloofde dat de wereld om hem en Haley draaide. ‘Nee, pap,’ zei ik vastberaden. ‘Ik ga niets rechtzetten. Sterker nog, ik neem per direct ontslag uit het huishouden. Ik betaal vanaf heden geen cent meer mee aan jullie rekeningen, en je zult voortaan zelf de afwas moeten doen.’ Voordat hij kon antwoorden met een scheldkanonnade, drukte ik op de rode knop en blokkeerde ik zijn nummer voorgoed. De lijn was stil. Mijn nieuwe leven was begonnen.
