# Deel 7: De Poging tot Redding van mijn Vader
Mijn vader stak zijn hand op en deed een stap naar voren, richting de rand van het podium. Hij dacht blijkbaar dat hij met een glimlach en een handvol vleiende woorden kon doen alsof we één grote, gelukkige familie waren die dit samen vierden. ‘Clara! Prachtig gedaan, lieverd!’ riep hij met een luide, ietwat geforceerde stem die boven het gemurmureer van de zaal uitkwam. ‘We zijn zo trots op je! Ik wist al die tijd dat je het zou redden!’ De hele zaal viel stil. Honderden ogen draaiden zich om naar de man in het VIP-vak die ineens zo luidruchtig deed. Professoren keken hem aan met een mengeling van verbazing en minachting; enkelen van hen wisten immers hoe vaak ik had moeten vragen om een klein beetje steun, en hoe vaak ik was afgewezen. Ik keek naar hem vanaf het podium. Mijn hart sloeg geen beat over. Er was geen woede meer in me, alleen een ijzige, kalme helderheid. ‘Dank u wel,’ zei ik door de microfoon, mijn stem kalm en beheerst. ‘Het is inderdaad een wonder dat ik hier sta, zeker gezien het feit dat u mij vanochtend nog de stromende regen in duwde en zei dat ik uw kostbare fotoshoot zou verpesten.’ Een collectieve ‘Ooh!’ klonk door de zaal. Mijn stiefmoeder sloeg haar hand voor haar mond, terwijl Haley haar moeder paniekerig aanstiet. Mijn vader werd lijkbleek. De schijnwerpers stonden niet meer alleen op mij, maar schenen nu fel op zijn poging tot hypocrisie. ‘Clara, toe nou, dat was een grapje in de hectiek van de ochtend,’ stamelde mijn vader, wiens stem ineens een octaaf hoger klonk en zijn zelfverzekerde houding als sneeuw voor de zon verdween. ‘Je weet hoe druk we het hadden met Haley.’ ‘Ja,’ antwoordde ik rustig. ‘Jullie hadden het heel druk met Haley. Zo druk zelfs, dat je mijn VIP-ticket van me afpakte, me onbeduidend noemde en me vertelde dat niemand op mij zou letten. Welnu, pappa... zoals je ziet, kijkt er nu een hele zaal.’ De menigte begon te klappen, niet voor hem, maar uit pure solidariteit met mij. Mijn vader zakte door zijn knieën in zijn stoel en durfde zijn ogen niet meer op te heffen.
