Een volledige breuk is dus niet de enige mogelijkheid. Soms kunnen duidelijke grenzen voldoende zijn om de relatie draaglijker te maken.
Wat heeft feminisme hiermee te maken?
De centrale vraag in het artikel is of het verbreken van het contact met een toxische moeder in strijd is met het feminisme. Sophie Adriansen beschouwt het juist als mogelijk om vanuit feministische waarden afstand te nemen van een relatie waarin sprake is van controle of overheersing.
Feminisme gaat onder meer over gelijkwaardigheid, zelfstandigheid en het recht om eigen keuzes te maken. Vanuit die gedachte kan het stellen van grenzen een manier zijn om de eigen zelfstandigheid te beschermen.
Dat betekent niet dat iedere familieruzie een reden is om het contact te verbreken. Het gaat vooral om de mogelijkheid om zelf te bepalen welke grenzen nodig zijn en welke relatievorm haalbaar is.
Je hoeft niet altijd voor een definitieve breuk te kiezen
Een moeilijke moeder-dochterrelatie kan gepaard gaan met verdriet, twijfel en schuldgevoelens. Zelfs wanneer afstand noodzakelijk lijkt, kan het emotioneel zwaar zijn om een dergelijke beslissing te nemen.
Soms helpt het om eerst minder contact te hebben, duidelijke afspraken te maken of professionele begeleiding te zoeken. In situaties waarin sprake is van aanhoudende intimidatie of mishandeling, kan een grotere afstand nodig zijn.
Uiteindelijk is er geen oplossing die voor iedereen werkt. Het belangrijkste is dat iemands welzijn en persoonlijke grenzen serieus worden genomen.
Bron: Femme Actuelle, interview met Sophie Adriansen over de band tussen moeders en dochters en haar boek Chère maman.
