Julians gezicht verstrakte. Zijn vingers balden zich tot vuisten in zijn zakken. Hij begreep nu dat de valstrik niet alleen voor Aaron was opgezet, maar dat hij zelf met open ogen in een val was gelopen die ik maanden geleden al discreet had voorbereid.
‘Je bent een ijskoud kreng, Alyssa,’ siste Julian.
‘Nee,’ zei ik rustig. ‘Ik ben simpelweg een Vanderbilt. En jullie hebben te lang gedacht dat stilte gelijkstaat aan zwakheid.’
De politieagenten duwden Aaron voorzichtig in de richting van de achterbank van de politiewagen. Hij keek wanhopig over zijn schouder naar mij. ‘Alyssa! En ons huwelijk? Vier jaar, Alyssa! Betekent dat dan helemaal niets voor je?’
Ik keek hem aan terwijl de autodeur langzaam dichtging.
‘Ons huwelijk eindigde op het moment dat jij me naar rij vijf stuurde, Aaron. Je dacht dat je me degradeerde, maar je gaf me simpelweg het beste zicht op jouw ondergang.’
De autodeur sloeg met een harde klap dicht. De politiewagens reden met loeiende sirenes het platform af, de schemering van Zürich in. Eleanor bleef achter op het asfalt, snikkend in haar bontjas, terwijl de wind haar perfect gecoiffeerde haar in de war blies. Ze keek naar mij met een mengeling van haat en smeekbede.
‘Alyssa… hoe moet ik nu naar huis?’ vroeg ze kleintjes.
Ik keek naar de gigantische Gulfstream G650 die achter me stond. De piloot en de bemanning kwamen de trap af gelopen en boogen beleefd voor mij.
‘Mevrouw Vanderbilt,’ zei de kapitein. ‘Het toestel is gereed voor vertrek. Wat zijn uw instructies?’
Ik keek naar Eleanor. ‘Er is een lijnvlucht naar New York over drie uur, Eleanor. Middenstoel, economieklasse. Ik stel voor dat u haast maakt. En voor wat betreft het vliegtuig…’
Ik wendde me tot de kapitein. ‘Vlieg ons naar New York. Het wordt tijd dat we de bestuursraad van Prescott Technologies bijeenroepen voor een noodvergadering.’
Terwijl ik de trap van het privévliegtuig opstapte—ditmaal als de enige en absolute eigenaar—voelde ik mijn telefoon trillen. Het was het bericht van mijn vader dat ik eerder had gemist.
Mijn ogen scanden de tekst op het scherm: ‘Alyssa, het is gelukt in Zürich. Maar wees voorzichtig. Julian Vance heeft zojuist contact opgenomen met het ministerie van Defensie. Hij beweert dat de Aegis-patenten een bedreiging vormen voor de nationale veiligheid als ze in jouw handen blijven. Er is een bevel onderweg om al je activa te bevriezen.’
Mijn adem stokte. De strijd was nog lang niet voorbij. Julian Vance speelde zijn allerlaatste en meest gevaarlijke kaart uit.
