DEEL 5 — Mijn broers tweede gezicht
Thomas was altijd degene geweest die een kamer kon binnenlopen en meteen de aandacht kreeg. Op verjaardagen vertelde hij grappen, op familiefoto's stond hij met een arm om iedereen heen en wanneer er ruzie was, zei hij dat we niet zo moeilijk moesten doen.
Ik was de serieuze broer. Hij was de charmante.
En in de werkplaats van David hoorde ik voor het eerst dat die charme misschien een dekmantel was.
‘Waarom zou Thomas Emma volgen?’ vroeg ik.
David schoof een stoel naar achteren.
‘Omdat jouw moeder hem financieel afhankelijk heeft gemaakt. Hij tekende voor leningen die hij nooit zou kunnen terugbetalen.’
‘Dat bewijst nog niet dat hij haar iets heeft aangedaan.’
‘Nee,’ zei David. ‘En dat beweer ik ook niet. Ik vertel alleen wat ik heb gezien.’
Hij haalde een envelop uit een metalen kast. Binnenin zaten kopieën van drie facturen, allemaal ondertekend met Thomas' naam.
‘Emma ontdekte dat deze diensten nooit geleverd zijn,’ zei hij. ‘Toen ze vragen stelde, begon Thomas haar te bellen.’
Ik las de bedragen. Ze waren zo groot dat ik ze twee keer moest bekijken.
‘Waarom ben je niet naar de politie gegaan?’
‘Dat heb ik uiteindelijk wel gedaan. Maar ik had niet genoeg om alle betrokkenen aan te wijzen. Toen ik opnieuw dreigementen kreeg, ben ik ondergedoken.’
Ik dacht aan mijn vaders dood, vijf jaar geleden. Hij had een klein transportbedrijf gehad en was altijd trots op zijn zelfstandigheid.
Na zijn overlijden had mijn moeder het bedrijf snel verkocht. Thomas was bij haar gaan werken, terwijl ik mijn eigen weg koos.
‘Mijn vader zou hier nooit aan hebben meegedaan,’ zei ik.
David keek naar de grond.
‘Je vader heeft jarenlang geprobeerd erachter te komen waar bepaalde betalingen naartoe gingen. Hij is gestorven voordat hij het volledige antwoord had.’
Hij gaf me een naam van een oud-jurist die aanvullende documenten had bewaard, maar vroeg me verder rechtstreeks met Mila samen te werken. Ik beloofde niets alleen te ondernemen.
Terug in mijn auto belde ik mijn broer.
Hij nam onmiddellijk op.
‘Jeremy! Hoe gaat het met Emma? Moeder zegt dat je helemaal doorgedraaid bent.’
‘Ik wil je iets vragen.’
‘Natuurlijk.’
‘Waar was jij op de ochtend dat Emma bewusteloos werd gevonden?’
Zijn ademhaling veranderde.
‘Op kantoor, denk ik.’
‘Denk je?’
‘Het is twee maanden geleden. Waarom?’
‘Omdat iemand je auto bij Havenlicht heeft gezien.’
Het bleef stil.
‘Je moet stoppen met rondvragen,’ zei hij uiteindelijk.
‘Waarom?’
‘Omdat je geen idee hebt met wie je je bemoeit.’
Toen verbrak hij de verbinding.
Ik bleef zitten met de telefoon tegen mijn oor. Ik had mijn broer nog nooit zo horen klinken.
Die avond ging ik naar Lucas' huis om Noah welterusten te wensen. Hij zat aan tafel een tekening te maken met twee grote rode zonnen en een huis waarvan alle ramen geel waren.
‘Dat is ons huis als mama terugkomt,’ zei hij.
‘Waarom twee zonnen?’
‘Eentje voor de dag waarop ze wakker wordt. En eentje voor de dag waarop ze weer kan lachen.’
Ik moest mijn gezicht even afwenden.
Lucas' moeder gaf me een kop thee. Ze vertelde dat Noah die middag een uur lang had gespeeld zonder over het ziekenhuis te praten.
‘Hij mag hier vaker komen,’ zei ze.
Ik bedankte haar. Misschien had Noah eindelijk iemand nodig gehad die hem weer gewoon kind liet zijn.
Toen ik het huis verliet, zag ik een donkere auto aan de overkant van de straat. Er zat iemand achter het stuur, maar voordat ik dichterbij kon komen, reed de auto weg.
Ik noteerde het kenteken en stuurde het aan Mila.
Een halfuur later belde ze terug.
‘Waar bent u nu?’
‘Onderweg naar het ziekenhuis.’
‘Ga daarheen en meld u bij de beveiliging. Uw broer is vanmiddag bij de politie geweest.’
‘Om te verklaren?’
‘Hij heeft een advocaat meegenomen. Hij wil een overeenkomst bespreken in ruil voor informatie.’
Mijn hoop laaide op.
‘Heeft hij verteld wat er met Emma is gebeurd?’
‘Nog niet. Maar er is iets anders. Volgens hem had Emma vlak vóór haar ongeluk een afspraak gemaakt met een persoon die u goed kent.’
Ik kneep het stuur vast.
‘Wie?’
Mila aarzelde.
‘Jeremy, uw naam staat in het afsprakenboek.’
Ik zette mijn auto aan de kant.
Op de dag dat Emma bijna stierf, was ik in Hamburg geweest. Ik had vergaderd, een hotelrekening betaald en een vlucht naar huis geboekt.
Maar ergens in de documenten had iemand mijn naam gebruikt om haar naar die parkeerplaats te lokken.
En alleen iemand die mijn reisplannen kende, kon hebben geweten dat ik onmogelijk zelf zou verschijnen.
Thuis zette ik mijn vaders oude radio aan, hoewel ik normaal nooit naar dat apparaat luisterde. De zenders kraakten en ik vond uiteindelijk een muziekprogramma waarop liedjes uit zijn jeugd werden gedraaid.
Als kind had Thomas de gewoonte gehad om vlak voor het slapengaan nog één vraag te stellen. Hij wilde weten waarom vogels niet naar beneden vielen wanneer ze sliepen, waarom de zee zout was en waarom vader op zondag nooit zijn werkschoenen droeg.
Vader had geduldig geantwoord, ook wanneer hij moe was. Hij had nooit onderscheid gemaakt tussen ons.
Ik keek naar een foto van ons tweeën op een fiets. Thomas zat achterop met een veel te grote helm, terwijl ik stoer mijn handen van het stuur probeerde te halen.
Hoe werd die jongen iemand die zijn schoonzus liet volgen?
Misschien was er geen enkel moment waarop alles omsloeg. Misschien bestond verraad uit honderden kleine keren waarop iemand besloot niets te zeggen, een rekening niet te controleren of een dreigement door te geven in plaats van ertegenin te gaan.
Mijn telefoon lichtte op met een bericht van Lucas' moeder. Noah had samen met Lucas een hut gebouwd in de woonkamer. Op de foto zat hij onder een deken, met een zaklamp in zijn hand en een scheve papieren kroon op zijn hoofd.
Ik bewaarde de foto. Die glimlach was meer waard dan een overwinning op mijn broer. Wat er ook met het onderzoek gebeurde, mijn eerste taak was zorgen dat Noah niet opnieuw tussen de fouten van volwassenen terechtkwam.
Toen ik de radio uitzette, voelde het huis minder leeg dan de avond ervoor. Ik had nog steeds geen antwoorden, maar ik wist eindelijk voor wie ik ze zocht.
Later keek ik naar de agenda voor de volgende week. Mijn eerste reactie was om alle afspraken te schrappen en de hele tijd in het ziekenhuis te blijven. Maar ik dacht aan wat de kinderpsycholoog had gezegd. Veiligheid betekende ook voorspelbaarheid.
Ik maakte daarom een eenvoudig schema: wanneer Noah naar school ging, wanneer hij kon spelen, wanneer ik Emma bezocht en wanneer ik tijd vrijhield voor gesprekken met de artsen. Ik besprak het met Lucas' ouders en met Sara, zodat niemand zich hoefde af te vragen waar Noah zou zijn.
Die avond vertelde ik hem dat hij niet hoefde te kiezen tussen zijn moeder en zijn vrienden.
‘Mag ik dan zaterdag ook voetballen?’ vroeg hij.
‘Ja. Als je wilt, gaan we daarna samen naar mama.’
Hij keek alsof ik hem toestemming had gegeven voor iets wat hij zichzelf al weken verbood. Het was een kleine afspraak, maar aan zijn opgeluchte gezicht zag ik hoeveel verschil ze maakte.
In deel 6 ontdek ik wie zich als mij voordeed en wat mijn broer al twee maanden probeert te verbergen. Reageer met ‘DEEL 6’ om het vervolg te lezen.
