DEEL 2 — De vrouw achter de initialen
Nora belde niet op zondag tenzij het belangrijk was. Ze geloofde dat iedereen ten minste één dag per week recht had op een leven dat niet door juridische problemen werd beheerst. Dat zij mij nu vroeg onmiddellijk contact op te nemen, zei genoeg.
Ik liep met mijn telefoon de tuin in. Daar stond de oude appelboom die Daniel en ik hadden geplant toen Emma werd geboren. De takken hingen zwaar van kleine groene vruchten.
‘Ik ben alleen,’ zei ik.
‘Heb je Daniel verteld dat je de documenten hebt laten nakijken?’ vroeg Nora.
‘Nee.’
‘Goed. Houd dat voorlopig zo. Die naam op zijn tablet behoort waarschijnlijk aan Marieke Vermeer. Ze is financieel directeur van Vermeer Vastgoed. Haar bedrijf onderhandelt niet alleen over een samenwerking met Daniels bureau. Er wordt een volledige overname voorbereid.’
Ik keek naar onze keukenramen. Daniel stond binnen aan het aanrecht met een kop koffie, alsof hij een doodgewone zondagochtend beleefde.
‘Waarom hebben ze mijn handtekening nodig?’
‘Vanwege een bepaling in de oprichtingsakte. Zonder jouw instemming kunnen ze het intellectuele eigendom en het klantenbestand niet overdragen. Je hebt een minderheidsbelang, maar wel een vetorecht.’
Dat wist ik niet meer. Twaalf jaar geleden had een accountant geadviseerd die clausule op te nemen omdat mijn oorspronkelijke investering het bedrijf door de eerste moeilijke jaren had geholpen. Ik had er daarna nooit meer aan gedacht.
‘Hoeveel is de overname waard?’
‘Dat probeer ik uit te vinden. Maar Claire, er is iets anders. De conceptovereenkomst verwijst naar een betalingsschema dat al in werking lijkt te zijn. Iemand heeft mogelijk geld ontvangen voordat jij toestemming gaf.’
Mijn blik ging naar Daniels auto. Zoveel vragen probeerden zich tegelijk een weg door mijn hoofd te banen dat ik geen enkele kon uitspreken.
‘We kunnen hier iets aan doen,’ zei Nora. ‘Maar we moeten precies weten wat is gebeurd. Verzamel alleen documenten waar je zelf rechtmatig toegang toe hebt. Open niets dat privé van Daniel of het bedrijf is als je daar niet bevoegd voor bent.’
Ze klonk zoals altijd: rustig en scherp. Op de universiteit was ze degene geweest die voor elke groepsopdracht een schema maakte en de enige die nooit vergat dat achter elk cijfer een mens schuilging.
‘Ik wil niet uit wraak handelen,’ zei ik.
‘Dat hoeft ook niet. Je hoeft alleen te stoppen met tekenen omdat hij dat van je verwacht.’
We spraken af elkaar maandag om negen uur op haar kantoor te ontmoeten. Toen ik terugliep, stond Emma bij de tuindeur met mijn vest.
‘Je krijgt het koud, mam.’
Ik sloeg het om mijn schouders. ‘Dank je, lieverd.’
Ze aarzelde. ‘Gaan jullie scheiden?’
Ik wilde zeggen dat alles goed zou komen. Het was de zin die ik haar vroeger vertelde na een gevallen fiets, een mislukte toets, een eerste gebroken hart. Maar ze was geen klein meisje meer.
‘Ik weet nog niet wat er gaat gebeuren,’ antwoordde ik. ‘Wel dat ik niet langer kan doen alsof alles normaal is.’
‘Ik heb hem gisteren gezien,’ fluisterde ze.
Mijn hart sloeg één keer hard. ‘Wie?’
‘Pap. In de stad. Ik kwam met Lotte uit de bioscoop. Hij stond bij een restaurant, met een vrouw. Ze pakte zijn arm vast.’
Ik legde mijn hand op de tafelrand om stevig te blijven staan.
‘Waarom heb je niets gezegd?’
‘Omdat ik bang was dat jij dan verdrietig zou worden. En omdat ik dacht dat het misschien een collega was.’
‘Je had nooit verantwoordelijk moeten zijn voor mijn verdriet,’ zei ik.
Emma boog haar hoofd. ‘Ik ben gewoon moe van de leugens.’
‘Dat begrijp ik.’
Ze liet me een foto zien die ze onopvallend van de overkant van de straat had gemaakt. De man in het blauwe overhemd was Daniel. De vrouw naast hem droeg een witte jas en hield zijn hand vast. Haar profiel kwam me bekend voor van zakelijke nieuwsberichten.
Marieke Vermeer.
Ik vroeg Emma de foto naar mijn telefoon te sturen, maar vertelde haar niets over de documenten. Ik wilde dat ze dochter kon blijven, geen rechercheur in het huwelijk van haar ouders.
Die middag maakte Daniel plannen voor de komende week. Hij praatte over een diner met nieuwe investeerders, een bezoek aan een klant en een golfafspraak. Hij sprak alsof er niets was veranderd. Totdat hij zei: ‘Vergeet morgen de ondertekening niet.’
‘Ik heb de stukken nog niet volledig gelezen,’ antwoordde ik.
Hij keek op van zijn krant. ‘Dat hoeft niet, Claire. Het zijn standaarddocumenten.’
‘Dan kan het geen kwaad als ik ze eerst lees.’
Zijn mond werd een dunne lijn. ‘Sinds wanneer wantrouw je onze accountant?’
‘Ik wil begrijpen waar ik mijn naam onder zet.’
‘Je maakt alles onnodig ingewikkeld.’
‘Misschien. Maar mijn handtekening blijft voorlopig van mij.’
Hij schoof zijn stoel achteruit. ‘Ik heb maandag een vergadering. Ik kan niet met jouw onzekerheden aankomen.’
‘Dan moet je de vergadering verzetten.’
Voor een man die jarenlang had bepaald hoe onze gesprekken afliepen, was het een bijna ondraaglijke reactie. Hij liep naar zijn werkkamer en sloot de deur.
De volgende ochtend droeg ik een donkere broek en de grijze jas die ik ooit had gekocht voor mijn eerste grote presentatie. Ik vertelde Daniel dat ik naar mijn werk ging. Dat was waar; mijn freelanceopdracht voor een museum liep door, ook al had hij die jarenlang een hobby genoemd.
Nora ontving me met koffie en een stapel documenten. Ze wees op een aandeelhoudersregister dat ik haar zelf had gegeven en een openbare inschrijving bij de Kamer van Koophandel.
‘Het bedrijf van Daniel heeft vorige maand een nieuwe dochteronderneming opgericht,’ zei ze. ‘Die heet Meridian Projecten. Marieke Vermeer zit in het bestuur.’
Ik fronste. ‘Hij heeft me verteld dat Meridian een toekomstige klant is.’
‘Volgens deze gegevens is het een vehikel waarmee activa kunnen worden verplaatst. We moeten niet vooruitlopen op de feiten, maar het is ernstig genoeg om een onafhankelijk accountant in te schakelen.’
Nora opende vervolgens een advertentie van een exclusief appartementencomplex aan het water. Een foto toonde een terras met glazen balustrades. Onderaan stond een verkoopmelding van de maand ervoor.
‘Dit pand is gekocht door een vennootschap die ook aan Meridian verbonden is.’
Ik dacht aan de hotelbon. Het uitzicht op het water. De zeep die Daniel die ochtend had geroken.
‘Denk je dat hij daar met haar woont?’
‘Dat weet ik niet. Ik wil je niets vertellen wat ik niet kan bewijzen.’
Toen schoof Nora een tweede vel naar me toe. Het was een pagina uit het concept van de overname, waarop een bedrag stond dat ik driemaal moest lezen.
18.400.000 euro.
Mijn aandeel vertegenwoordigde op papier al miljoenen. Daniel had me verteld dat het bedrijf nauwelijks winst maakte en dat ik mijn eigen pensioen moest uitstellen.
‘Er is nog iets,’ zei Nora, zachter nu. ‘In één conceptbijlage staat dat jij al mondeling hebt ingestemd.’
Ik keek op. ‘Dat heb ik niet.’
‘Dat dacht ik al.’
Mijn telefoon lichtte op met een bericht van Daniel.
De vergadering is naar elf uur verplaatst. Kom rechtstreeks naar kantoor. We hebben je handtekening nodig.
Een minuut later kwam een tweede bericht, van een onbekend nummer.
Mevrouw Van Dijk, als u morgen nog vrij wilt kunnen beslissen, moet u weten wat er in de blauwe map ligt. Vraag Daniel naar dossier 47B.
Nora zag mijn gezicht veranderen. ‘Wat is er?’
Ik schoof haar de telefoon toe. Voor het eerst die ochtend liet haar kalmte een barst zien.
‘Claire,’ zei ze, ‘wie dit stuurt, weet precies waar we naar moeten kijken.’
In deel 3 leidt dossier 47B Claire naar een onverwachte getuige binnen Daniels bedrijf. Reageer met ‘DEEL 3’ voor het vervolg.
