Ik zat met een kop koffie en keek naar Margot, die blootsvoets op de dansvloer danste.
Claire ging tegenover me zitten.
— Je hebt me gehoord.
— Ja.
— Door de deur.
— Ja.
Ze keek naar haar handen.
— Ik heb iets verschrikkelijks gezegd.
Ik zei niets.
— Ik was bang, vervolgde ze. Ik weet dat dat geen excuus is.
Ze gaf toe dat ze zich een buitenstaander had gevoeld.
In het huis van Emmett hingen nog steeds foto’s van Phoebe.
In de verhalen over Margot kwam de naam van haar moeder vaak voor.
Claire was de overleden vrouw als een rivale gaan zien, hoewel er helemaal geen sprake was van rivaliteit.
— Ik heb mijn angst op een kind afgereageerd, zei ze zacht.
— Ja.
— Hoe kan ik dit goedmaken?
— Bied Margot je excuses aan.
— En als ze me niet vergeeft?
— Geef haar tijd.
Ik boog me naar voren.
— Ga naast haar zitten. Kijk haar in de ogen. Geef toe dat je fout zat. Verwijs niet naar de bruiloft of naar het feit dat je overstuur was. Zeg gewoon dat het je spijt.
Claire knikte.
Toen keek ze naar Margot.
— Ze is geweldig.
— Ja.
— Ze heeft Phoebes ogen.
Ik glimlachte.
— Dat valt iedereen op.
Claire zweeg even.
— Ik wil een goed mens in haar leven zijn.
— Laat dat dan zien door wat je doet.
Ze keek naar me.
— Ik weet niet of ik een moeder voor haar moet zijn.
— Ze hoeft je geen mama te noemen. Ze moet alleen voelen dat er een volwassene naast haar staat die haar accepteert.
Claire keek opnieuw naar Margot.
— Wil je me over Phoebe vertellen?
Dat verraste me.
— Ik wil niet met haar concurreren, zei Claire. — Maar zij was haar moeder. Als ik deel wil uitmaken van Margots leven, moet ik weten wie ze was.
En ik begon te vertellen.
Over Phoebes karakter.
Over haar gewoontes.
Over de manier waarop ze mensen kon zien zoals anderen dat niet konden.
Over hoeveel ze lachte.
— Ze zou me waarschijnlijk heel veel vragen hebben gesteld, zei Claire.
— Zonder twijfel.
— En als ze het leuk had gevonden wat ik voor Emmett en Margot deed?
— Dan zou ze je verdediger zijn geworden.
Claire glimlachte.
— Denk je dat ze me zou hebben geaccepteerd?
Ik dacht even na.
— Vandaag heb je nog veel goed te maken.
Claire liet haar hoofd zakken.
— Maar Phoebe geloofde altijd dat een mens beter kon worden dan zijn slechtste daad.
Ze keek naar Margot.
— Vertel me meer over haar.
En ik ging verder.
Toen het feest voorbij was, vond Margot me bij de uitgang.
Ze hield haar schoentjes in haar handen.
— Opa, je hebt vandaag over mij gepraat.
— Een beetje.
— Was Claire verdrietig?
Ik dacht even na.
— Ik denk dat ze iets heeft begrepen.
Margot knikte.
Toen vroeg ze:
— Ben ik het belangrijkste meisje in jouw leven?
Ik hurkte voor haar neer.
— Je bent heel belangrijk voor me. Altijd.
— Zelfs belangrijker dan oma?
— Oma zou willen dat je wist hoeveel er van je gehouden wordt.
— En mama?
Ik glimlachte.
— Je moeder zou dat ook hebben gewild.
Margot dacht even na.
— Oké.
Ze stak haar hand naar me uit.
— Gaan we naar de auto?
— Natuurlijk.
— Mag ik mijn schoentjes aanhouden?
— Natuurlijk.
We liepen over de parkeerplaats.
Na een paar stappen keek ze naar me.
— Ik stond op de foto’s.
— Dat deed je.
— Naast papa.
— Ja.
— Je had het beloofd.
— En ik heb mijn belofte gehouden.
Ze glimlachte.
De volgende ochtend bood Claire Margot haar excuses aan.
Emmett vertelde me dat later.
— Ze ging naast haar zitten en zei dat ze fout had gehandeld.
— En Margot?
