‘Ja,’ zei ik zachtjes.
« De mijne. »
Zijn blik dwaalde door de lobby naar Eli en Ethan.
Ze stonden onder het scherm met de ranglijsten.
Kalm.
Zwijgen.
Heel even zag ik een glimp van herkenning op zijn gezicht verschijnen.
Vervolgens wees hij het af.
« Nee. »
Hij schudde zijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
Ethan keek hem recht aan.
« U hebt de documenten ondertekend, meneer Crowe. »
Hij hield even stil.
“Dat moet je onthouden.”
Nathans gezicht werd bleek.
Celeste draaide zich abrupt naar hem toe.
“Nathan?”
Hij greep mijn arm.
Ik keek naar zijn hand.
“Verwijder het.”
‘Je hebt ze hierheen gebracht om me te vernederen,’ siste hij.
« Nee. »
Ik maakte mijn arm los.
“Dat heb je zelf voor elkaar gekregen.”
Zijn ogen waren nu wild.
“Preston zal de Governor’s Cup nog steeds winnen. Dat is het enige wat iedereen zich zal herinneren.”
Ik wierp een blik op de gang van de rechters.
Drie bestuursleden stonden al te wachten op mijn signaal.
“Je hebt gelijk.”
Ik glimlachte flauwtjes.
“Mensen herinneren zich de laatste ronde wel.”
Toen liep ik weg.
De finale vond plaats in een balzaal vol kroonluchters, camera’s, studenten, docenten en ouders.
Centraal op het podium stond de zilveren Gouverneursbeker.
Nathan nam plaats op de eerste rij, als een koning die op eerbetoon wachtte.
Preston zag er nu anders uit.
Bleek.
Gespannen.
Voor het eerst die dag vertoonde zijn zelfvertrouwen barstjes.
De academische wedstrijd is begonnen.
Literatuur.
Natuurkunde.
Grondwet.
Waarschijnlijkheid.
Wereldgeschiedenis.
Eli antwoordde als eerste.
« Juist. »
En toen Ethan.
« Juist. »
Vervolgens doorliepen ze beiden de snelle ronde zo soepel dat er al gefluister door het publiek ging voordat de score het kon bijhouden.
Preston gaf twee keer te vroeg gas.
Ik heb beide vragen fout beantwoord.
Vervolgens staarde hij naar zijn handen.
Toen de laatste bel klonk, veranderde het scherm.
**EERSTE PLAATS ALGEMEEN: ELI ELLIS EN ETHAN ELLIS.**
De balzaal barstte los.
Ik stond op.
Applaus.
Huilen.
Ze doet niet eens de moeite om het te verbergen.
Mijn zoons keken naar mij.
Niet de trofee.
Niet de camera’s.
Niet de rechters.
Mij.
Vervolgens haalde de moderator nog een envelop tevoorschijn.
« Voordat de prijzen worden uitgereikt, heeft de State Academic Integrity Board een verklaring. »
Nathan stopte met klappen.
Ik liep het podium op.
Een geroezemoes ging door de balzaal.
Ik ging achter de microfoon staan.
Mijn naam is Dr. Mara Ellis.
« Dit jaar ontving het bestuur geloofwaardige meldingen van ongeoorloofde beïnvloeding, ongeautoriseerde toegang tot beschermd lesmateriaal en financiële druk op een concurrerende school. »
Nathan kwam half overeind uit zijn stoel.
“Dit is schandalig!”
Ik drukte op een knop.
Het scherm achter me veranderde.
Ik was voorzichtig geweest.
Geen overbodige studentinformatie.
Preston is niet publiekelijk vernederd, afgezien van wat het bewijsmateriaal aantoonde.
Alleen gedrag voor volwassenen.
Een betaling van Nathan Crowe aan een voormalige testcontractant.
E-mails waarin om “voorafgaande kennis van het onderwerp” wordt gevraagd.
Een bericht van Celeste aan een debatcoach.
**Zorg ervoor dat Preston niet voor verrassingen komt te staan. Nathan heeft al genoeg betaald.**
Er klonk een golf van verbazing in de balzaal.
Celeste werd bleek.
Nathan schreeuwde,
“Die zijn nep!”
Ik keek hem recht in de ogen.
« Ze zijn vanochtend door de staatsauditor geverifieerd. »
Twee officials namen zijn plaats in.
Eén van hen vertegenwoordigde het academisch bestuur.
De andere was afkomstig van het kantoor van de procureur-generaal.
Preston keek naar zijn vader.
