“Zonder twijfel. Nou, de accountants konden niet naar boven rijden, maar ze gaven toestemming om de kwartaalrapporten vrij te geven.” Thomas toverde moeiteloos een iPad Pro uit zijn leren schoudertas en overhandigde die aan mij. “De cijfers van het derde kwartaal zijn ongelooflijk. Mountain View Lodge heeft de omzetprognoses met twaalf procent overtroffen, en Coastal Haven is volgeboekt tot en met augustus volgend jaar.”
Vlak achter Thomas kruisten mijn ogen die van Sarah Martinez, mijn briljante marketingmanager, en Robert Kim, mijn fel beschermende operationeel manager. Ze liepen de voorkamer binnen en omringden me met die vanzelfsprekende, onwankelbare band van kameraden die samen door het vuur waren gegaan en een oorlog hadden gewonnen.
“Baas,” knikte Robert respectvol, terwijl hij zijn parkeerkaart naar een van de kruiers wierp.
Meneer Harrison klapte zachtjes in zijn handen. “Mevrouw Williams, heeft u liever dat ik uw familie nu naar hun vertrekken begeleid, of wilt u hier in de foyer met de directiebriefing beginnen?”
“De briefing kan wachten tot maandag,” zei ik, terwijl ik de iPad teruggaf aan Thomas. “Laten we zorgen dat iedereen zich op zijn gemak voelt.”
Harrison wendde zich weer tot mijn moeder en broer. De beleefde, behulpzame glimlach die hij hen schonk, was angstaanjagend in zijn absolute professionele superioriteit. “Dames, uw tassen zijn reeds naar boven gebracht. U zult verblijven in onze toonaangevende Lake View Suites. Dit zijn zonder twijfel onze meest luxueuze accommodaties. Elke suite beschikt over honderdzeventig vierkante meter aan leefruimte, een eigen rondomlopend balkon, verwarmde marmeren vloeren en vierentwintig uur per dag persoonlijke butlerservice.”
Hij zweeg even, en liet de stilte net lang genoeg hangen om pijnlijk te zijn. “De standaard catalogusprijs voor deze suites bedraagt vierduizend dollar per nacht. Echter, als zeer gewaardeerde bloedverwanten van onze CEO… kunt u het hele weekend volkomen gratis genieten.”
“Vier… vierduizend,” bracht Vanessa hijgend uit, terwijl ze de armleuning van haar stoel vastgreep.
“Per nacht,” bevestigde Harrison monter. “Mevrouw Williams zelf zal tijdens haar verblijf op het terrein in het Founders’ Estate overnachten. Dat is een afzonderlijke residentie die strikt geheim is en niet toegankelijk voor het grote publiek.”
Mam draaide haar hoofd langzaam naar mij toe, haar ogen bloeddoorlopen. “Hoe vaak kom je hier eigenlijk?”
“Gewoonlijk een of twee keer per maand,” zei ik, terwijl ik op mijn telefoon keek. “Ik bezoek alle drie de panden voortdurend.”
Sarah Martinez, die het staartje van het gesprek opving, stapte naar voren met een brede, oprechte glimlach. “Mevrouw Williams, ik ben Sarah, vicepresident Marketing. Ik wilde van deze gelegenheid gebruikmaken om u persoonlijk te bedanken.”
“Mij bedanken?” Mam keek volkomen verward en deed een klein stapje naar achteren.
“Ja! Maya heeft talloze verhalen verteld over hoe u haar het cruciale belang van esthetische uitstraling en microscopisch detail hebt bijgebracht. We hebben precies die principes genomen en daar onze merkidentiteit op gebouwd. Het hele ethos van Azure Heights is ‘ingetogen, compromisloze luxe’. Maya heeft altijd gezegd dat ze een ruimte heeft leren beheersen door naar u te kijken.”
De mond van mijn moeder viel open. Haar lippen gingen open, dicht en weer open, maar er kwam geen geluid uit. De vrouw die voor elke gelegenheid altijd een bijtende opmerking klaarhad, was eindelijk, goddank, stil.
“En jij moet Vanessa zijn,” wendde Sarah zich soepel tot haar. “Maya vertelde het ontwerpteam dat je een echte haai bent op de markt van luxe onroerend goed. Interessant genoeg heeft ze daadwerkelijk een aantal van jouw technieken voor ruimteplanning gebruikt toen we de plattegronden voor onze modelsuites maakten.”
Vanessa staarde me aan, haar ogen een chaotische mix van schok, schuldgevoel en puur ongeloof. “Heb je… heb je mijn inrichtingsmethoden gebruikt?”
