Want daarin was híj de briljante zakenman.
En ik de afhankelijke echtgenote die geluk had gehad.
Maar Marcus had nooit gevraagd waarom voor iedere herfinanciering van het landhuis toestemming van mijn persoonlijke advocaat nodig was.
Hij had nooit de bijlagen van onze huwelijkse voorwaarden gelezen.
En blijkbaar had hij zich in al die jaren nooit één simpele vraag gesteld.
Waarom heette het bedrijf eigenlijk Vale Meridian?
Het was niet naar hem vernoemd.
Ik verschoof Lily voorzichtig in mijn armen.
Toen keek ik Marcus aan.
En glimlachte.
— Jouw landhuis? fluisterde ik.
Marcus lachte.
— Maak jezelf niet belachelijk.
Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn.
En belde Adrian Wells.
De advocaat wiens naam naast de mijne stond op iedere eigendomsakte, iedere trustakte en ieder certificaat van controlerende aandelen.
Hij nam na één keer overgaan op.
— Claire?
Mijn blik bleef op Marcus gericht.
— Activeer de noodmaatregelen.
Aan de andere kant van de kamer verdween zijn glimlach.
— Allemaal, voegde ik eraan toe.
Adrians stem veranderde onmiddellijk.
— Heeft hij jou of het kind bedreigd?
Ik keek mijn man recht in de ogen.
— Ja.
Marcus zette een stap naar me toe.
Ik glimlachte nog steeds.
— En hij heeft geen idee in wiens huis hij eigenlijk staat.
Reageer met «DEEL 2» om het vervolg te ontvangen. Als je het antwoord nog steeds niet ziet, kun je het volledige verhaal op mijn fanpage vinden.
DEEL 2
Marcus herstelde zich snel.
Arrogantie was altijd zijn sterkste medicijn geweest.
Hij liep op me af en greep naar mijn telefoon.
— Ophangen. Je bent hysterisch.
Ik deed een stap achteruit.
Een vlijmscherpe pijn schoot door mijn hechtingen.
Warm bloed verspreidde zich onder mijn jurk.
Lily bewoog tegen mijn borst.
Ik keek Marcus aan.
— Raak mij of Lily aan en Adrian belt eerst de politie. Daarna pas de trustees.
Vanessa rolde met haar ogen.
— Trustees? Ze ijlt gewoon.
Toen ging de deurbel.
Marcus glimlachte zelfverzekerd.
— Mooi. De beveiliging kan je eruit zetten.
Maar toen de deur openging, verscheen er geen beveiliging.
Twee politieagenten stapten naar binnen.
Achter hen liep Adrian.
En naast hem stond een ambulancebroeder.
Marcus’ gezicht verstarde.
Adrian hoefde maar één blik op mij te werpen.
Mijn bleke gezicht.
Mijn bebloede jurk.
Mijn pasgeboren dochter tegen mijn borst.
— Eerst medische hulp, zei hij.
— Ik laat Lily niet achter.
— Dat hoeft ook niet.
De ambulancebroeder hielp me voorzichtig op een stoel.
Ondertussen liep Adrian naar Marcus en overhandigde hem een verzegeld document.
Marcus scheurde de envelop open.
