DEEL 5 — PATRICIA TREKT DE VOLMACHT IN
Patricia had één eenvoudige mogelijkheid waar Arthur jarenlang op rekende dat ze die nooit zou gebruiken.
Haar algemene vertegenwoordigingsvolmacht intrekken.
Niet alle governanceproblemen verdwenen daarmee.
Maar zij kon formeel zeggen:
Arthur vertegenwoordigt mij niet meer.
Via onafhankelijk ondernemingsrechtadvocaat — niet mijn kantoor, niet familiejurist — stuurde zij intrekking aan relevante partijen.
STAK-bestuur.
Notaris.
Banken.
Vance Group.
Arthur belde binnen negen minuten.
Patricia zette telefoon op speaker omdat advocaat erbij zat.
‘Wat heb je gedaan?’
Haar hand trilde.
‘Mijn volmacht ingetrokken.’
‘Je begrijpt niet wat je veroorzaakt.’
‘Dat zoek ik uit.’
‘Wie praat tegen je? Jessi?’
Patricia keek mij.
Ik schudde hoofd.
Niet mijn gesprek.
‘Dit is mijn beslissing.’
Arthur lachte.
‘Jij kunt niet eens een jaarrekening lezen.’
Patricia’s gezicht trok.
Oude wond.
‘Dan huur ik iemand in die het wel kan.’
Stilte.
‘Patricia.’
‘Ja?’
‘Denk aan Luca.’
Daar.
Altijd zoon.
Ze ademde.
‘Ik denk al tweeëndertig jaar aan Luca.’
Arthur werd zachter.
‘Dan weet je dat dit hem alles kost.’
‘Nee.’
Haar stem trilde.
‘Jouw keuzes kosten hem dingen. Niet mijn nee.’
Ik keek weg.
Die zin was van haar.
Niet van therapie.
Niet van mij.
Haar.
Arthur hing op.
Een uur later stuurde Vance Group juridische brief waarin men haar intrekking ‘mogelijk ongeldig’ noemde wegens statutaire afspraken en continuïteit.
Er kwam procedure.
Natuurlijk.
Geen koningin die troon terugnam met één e-mail.
Maar voor eerste keer in decennia moest Arthur bewijzen waar zijn macht juridisch vandaan kwam.
En dat vond hij veel minder prettig dan simpelweg doen alsof iedereen het wist.
