DEEL 7 — NORTHGATE
Mijn werkgever droeg de Vance-review over aan een volledig onafhankelijk team.
Ik mocht niet meewerken.
Irritant.
Correct.
David hield mij alleen op de hoogte van zaken die mijn persoonlijke positie raakten.
Toen belde hij.
‘Northgate is problematischer dan we dachten.’
‘Hoe?’
‘Ik kan je cliëntinhoud niet geven. Maar jouw dreigementdocumentatie is relevant voor ons eigen integriteitsonderzoek.’
Mijn werkgever had namelijk ook reden te kijken of Northgate geprobeerd had mij professioneel te beïnvloeden.
Arthur had twee dagen na bruiloft een mail gestuurd aan iemand bij Northgate:
Check De Ruiter. Werkgever, bankrelaties, kwetsbaarheden. Spoed.
Dat stuk kwam niet uit Vance-dataroom naar mij.
Het werd later via formele onderzoekskanalen veiliggesteld.
Northgate was een legaal particulier onderzoeks- en reputatieadviesbureau.
Niet automatisch crimineel.
Bedrijven huren zulke partijen in voor due diligence.
Probleem was opdrachtomschrijving.
Kwetsbaarheden.
Daarnaast historische opdrachten:
Roos — krediet/reputatie
De Groot — conflict map
S. Vance — buitenlandse integriteit
Sophie.
Northgate stelde dossiers samen uit openbare bronnen, commerciële databanken en soms interviews.
Het onderzoek moest uitwijzen of men bewust valse informatie had verspreid.
Niet ieder dossier was illegaal.
Maar interne e-mails bij Vance lieten zien dat Arthur rapporten soms gebruikte om mensen onder druk te zetten.
Bij Willem Roos, oud-CFO:
Arthur stuurde hem:
Ik zou voorzichtig zijn met banksector. Sommige integriteitsvragen verdwijnen nooit helemaal.
Bij Anika:
Als je publiek gaat, zullen financiers ook naar jouw eigen verleden kijken.
Geen expliciete misdaad.
Wel patroon van intimidatie.
Mijn dreiging:
geen bank neemt je nog aan
paste.
Daarmee verloor hij veel van zijn macht.
Niet omdat alle banken nu mijn vrienden waren.
Omdat zodra dreiging werd gedocumenteerd, iedere negatieve ‘tip’ over mij juist extra zorgvuldig bekeken zou worden.
Licht.
Geen wondermiddel.
DEEL 8 — WAAR HET GELD HEEN GING
Een onafhankelijk forensisch onderzoek van Vance Group werd ingesteld nadat banken, STAK-bestuur en raad van commissarissen gezamenlijk inzagen dat eigendoms- en integriteitsconflict niet genegeerd kon worden.
Arthur verzette zich.
Verloor deels.
Niet omdat Patricia ‘meerderheid riep’.
Omdat financiers contractueel informatie mochten eisen en bestuur toezichtplicht had.
Onderzoek duurde bijna een jaar.
De eerste 1,8 miljoen aan Northgate-betalingen was maar begin.
Verder:
- €2,4 miljoen aan ‘strategische advieskosten’ bij drie gelieerde vennootschappen zonder voldoende onderbouwing;
- €1,6 miljoen aan leningen aan entiteiten waarin Arthur indirect belang had;
- privé-uitgaven via management-B.V., waaronder auto’s en buitenlandse verblijven;
- betalingen aan familieleden zonder heldere goedkeuring;
- dividendbesluiten waarbij Patricia’s economische rechten niet altijd correct of transparant waren verwerkt;
- enkele transacties die wel degelijk legitieme zakelijke diensten betroffen en dus níét zomaar fraude waren.
Forensisch team was precies.
Dat vond ik goed.
Van totaal ruim 8 miljoen aan onderzochte related-party geldstromen bleek een deel bedrijfsmatig verdedigbaar.
Een deel slecht bestuur.
Een deel potentieel onrechtmatig.
Niet alles was diefstal.
Patricia kreeg geen cheque van acht miljoen.
Wel inzicht.
De grootste verrassing:
een rekening-courantpositie op haar naam.
Volgens administratie had zij de groep 3,1 miljoen euro ‘verschuldigd’.
Patricia staarde.
‘Ik heb nooit drie miljoen geleend.’
Documentatie verwees naar familiekosten, woningrenovaties, dividendvoorschotten en ‘persoonlijke uitgaven’.
Een groot deel betrof kosten die Arthur zelf had gemaakt maar intern aan gezamenlijke huishouding waren toegewezen.
Daar werd civiele strijd.
Niet simpele wisser.
Maar genoeg om te laten zien hoe financiële controle werkte:
maak administratie complex genoeg, en degene die niet durft te vragen voelt zich altijd schuldenaar.
