Deel 6: Het dossier van Olivia
Ik wilde Raymond meteen vragen welk kind hij bedoelde, maar de arts kwam binnen voor een onderzoek. Zijn hartslag was verhoogd en hij was uitgeput. ‘Laat hem rusten,’ zei ze. ‘Hij kan morgen verder communiceren.’ Ik legde het bord weg en voelde me schuldig dat ik hem zo ver had gedreven. Theodore werd wakker en greep naar mijn trui. Het was de eerste keer sinds de ambulance dat ik mijn zoon echt aankeek in plaats van voortdurend over zijn schouder te kijken.
Ik was mijn kamer in de villa kwijt. Elise had geregeld dat ik voorlopig bij haar zus kon logeren, in een appartement niet ver van het ziekenhuis. Daar had ik een eigen sleutel, een babybed en geen bewakingscamera boven de deur. Toch schrok ik bij ieder geluid op de gang. De volgende ochtend bracht ik Theodore naar een tijdelijke kinderopvang die via een hulporganisatie was geregeld, zodat ik mijn verklaring rustig kon aanvullen.
Rechercheur Price vertelde dat de politie de bedrijfsadministratie inmiddels met toestemming van de bevoegde instanties had veiliggesteld. Northline Freight had in acht maanden aanzienlijke bedragen ontvangen voor ritten waarvan de vrachtdocumenten ontbraken. Een deel was doorgestort naar een rekening van een investeringsmaatschappij waarin Christopher een belang had. Price zei nadrukkelijk dat dit nog niet bewees dat Christopher opdracht had gegeven tot vergiftiging. ‘Financiële fraude en een mogelijk medisch misdrijf zijn twee afzonderlijke bewijsvragen,’ legde hij uit.
Judith had intussen achterhaald wat Christopher het ‘geheime medische dossier’ noemde. Het ging om een privéonderzoek naar de gezondheid van zijn achtjarige dochter, Olivia. Zij leed aan een zeldzame, ernstige aandoening waarvoor langdurige behandeling nodig was. Raymond had jaren geleden een fonds opgericht dat haar zorgkosten kon betalen. Christopher beheerde de aanvragen, maar het geld was uitsluitend bedoeld voor medische uitgaven. Het fonds was de laatste maanden bijna leeggeraakt.
‘Heeft hij het geld van zijn eigen dochter gestolen?’ vroeg ik geschokt.
‘Dat onderzoeken we,’ zei Judith. ‘Maar een tekort op een fonds is nog geen bewijs dat de behandelingen niet zijn betaald. De rekeningen moeten worden vergeleken.’
Het verklaarde wel waarom Raymond over ‘Christophers kind’ had gesproken. Ik dacht aan Christopher in zijn dure pak en aan de dreiging dat Theodore en ik op straat zouden belanden. Ergens had hij zelf een dochter die afhankelijk was van volwassenen. Die gedachte maakte zijn gedrag niet minder gevaarlijk, maar ze gaf de angst in zijn ogen een nieuwe betekenis.
Ik ging die middag terug naar Raymond. Met behulp van het bord bevestigde hij dat Olivia zijn achternichtje was en dat hij haar behandeling wilde blijven betalen. Hij wist dat Christopher zakelijke verliezen had verborgen, maar had pas kort voor zijn ziekte ontdekt dat ook geld uit Olivia's fonds was overgeboekt. ‘WAAROM?’ spelde hij toen ik vroeg wat hij daarna had gedaan. Judith begreep dat hij mijn vraag herhaalde. Hij wilde zelf weten waarom Christopher dat had gedaan.
‘U hebt hem ermee geconfronteerd,’ zei Judith. Raymond knipperde één keer. ‘En u hebt Wallace gevraagd een onderzoek te doen naar uw eigen plotselinge klachten?’ Twee knipperingen. Nee. Hij tikte op het bord: ‘ANDERE ARTS.’
Dat was een belangrijk onderscheid. Het geheime dossier was niet zijn eigen dossier, zoals Christopher had gesuggereerd. Raymond had een onafhankelijk medisch consult aangevraagd voor Olivia omdat hij de declaraties niet vertrouwde. De afspraak was nooit doorgegaan. Zijn verlamming begon twee dagen nadat hij de behandelend instelling om originele facturen had gevraagd.
Die avond werd Wallace door de medische toezichthouder geschorst in afwachting van onderzoek. Zijn klinische bevoegdheden werden voorlopig beperkt; de politie onderzocht afzonderlijk de mogelijk strafbare feiten. Hij ontkende dat hij Raymond opzettelijk schade had toegebracht en beweerde dat de medicatie noodzakelijk was wegens een neurologische aandoening. Het ziekenhuis liet laboratoriumonderzoek uitvoeren en vroeg een onafhankelijk neuroloog om advies. De uitslagen wezen op blootstelling aan middelen die de spierfunctie konden onderdrukken, maar het exacte verloop van Raymonds ziekte moest nog worden gereconstrueerd.
Rebecca vertelde later dat Olivia de laatste maanden vaak had gevraagd waarom haar oudoom niet meer op haar tekeningen reageerde. Christopher had gezegd dat Raymond sliep en niet wakker mocht worden gemaakt. Rebecca had geprobeerd dat uit te leggen, maar Olivia had op een dag gezegd: ‘Als hij altijd slaapt, hoe weet hij dan dat ik er ben?’ Die vraag bleef in mijn hoofd hangen. Raymond had misschien ieder woord gehoord, maar had niemand kunnen laten weten dat hij luisterde.
Judith liet de fondsadministratie door een gespecialiseerde accountant bekijken. Ze wilde niet alleen weten hoeveel geld was verdwenen, maar ook welke behandelingen werkelijk waren uitgevoerd. Rebecca leverde toestemming en de rekeningen die zij zelf bezat. De medische gegevens van Olivia werden niet zonder noodzaak gedeeld met het bedrijfsbestuur. Het leek een klein detail, maar na alles wat er met Raymond was gebeurd, vond ik het belangrijk dat de privacy van een kind niet opnieuw werd opgeofferd aan de belangen van volwassenen.
Die avond las ik Theodore een prentenboek voor. Halverwege merkte ik dat ik dezelfde bladzijde drie keer had omgeslagen zonder de woorden te begrijpen. Ik legde het boek neer en hield hem dicht tegen me aan. Ik kon de zaak niet oplossen door de hele nacht wakker te blijven. De volgende dag zou ik weer vragen stellen. Nu had mijn zoon zijn moeder nodig.
Toen ik het ziekenhuis verliet, stond bij de uitgang een vrouw met een meisje aan haar hand. Het kind droeg een blauwe muts en hield een knuffelkonijn vast. De vrouw keek me aan alsof ze me kende.
‘Bent u Nora?’ vroeg ze. ‘Ik ben Rebecca, Olivia's moeder. Christopher zegt dat u zijn oom probeert af te persen.’
Ik voelde de oude angst opkomen. Rebecca hield haar dochter dichter tegen zich aan. ‘Ik weet niet wie ik moet geloven,’ zei ze. ‘Maar ik heb iets gevonden in de papieren van mijn dochter. En als het klopt, heeft Christopher niet alleen tegen Raymond gelogen.’
