Anna zette warme soep, aardappelen, brood en thee op tafel. De onbekenden aten zwijgend, bedankten de gastvrouw voortdurend en gedroegen zich opvallend kalm. Na het eten zeiden ze zelf dat ze alleen in de woonkamer zouden slapen en de vrouw niet lastig zouden vallen.
Ondanks dat sliep Anna bijna de hele nacht niet. Elk krakend plankje deed haar schrikken. Ze bleef verwachten dat de mannen het huis zouden beroven of iets vreselijks zouden doen, maar uit de woonkamer kwam bijna geen geluid.
Maar ’s ochtends was het hele dorp geschokkt door wat er die nacht in het huis van de eenzame weduwe was gebeurd. Het tweede deel van het verhaal is te vinden in de eerste reactie.
Toen de vrouw ’s ochtends voorzichtig haar kamer uitkwam, waren de gasten al weg. Eerst leek het haar dat ze toch iets hadden gestolen. Maar even later zag ze op tafel een dik pak geld en een klein papiertje liggen.
Op het briefje stond:
«Bedankt dat u op mensen heeft vertrouwd toen alle anderen hun deuren voor ons sloten.»
Anna kon haar ogen niet geloven. Er lag zoveel geld als ze in vele jaren niet zou hebben verdiend.
Binnen een paar uur sprak het hele dorp erover. Mensen stroomden naar het huis van de weduwe om met eigen ogen het enorme bedrag te zien dat de onbekenden hadden achtergelaten. Velen hadden er spijt van dat ze die mannen ’s nachts hadden weggestuurd zonder hen ook maar aan te horen.
Pas een paar dagen later kwam de waarheid aan het licht. Een van die drie mannen bleek een beroemde miljardair te zijn. Samen met zijn beveiligingsteam was hij ondergedoken voor een zeer gevaarlijk persoon die hem probeerde te vinden.
