Later die dag kwam er een telefoontje van de schoolpsycholoog.
“Er is een positieve verandering,” zei hij. “Ze lachten vandaag. Ze deden meer mee.”
‘Waarom?’ vroeg hij.
Een pauze.
“Soms hebben kinderen niet meer structuur nodig,” zei ze. “Ze hebben behoefte aan een emotionele band.”
De woorden werden opgeschort.
Die middag trof hij Lily aan terwijl ze kleren aan het opvouwen was.
‘Waarom doet hij dit?’ vroeg hij.
Ze keek hem kalm aan.
“Omdat ze me aan mijn zoon doen denken.”
“Heeft u een zoon?”
“Ja. Zijn naam is Daniel. Hij is zeven jaar oud.”
“Waar?”
“Met mijn zus.”
Hij aarzelde even en voegde er toen aan toe:
