Enorm.
Ik keek nu naar het raam van Emily.
De grendel.
De gordijnen.
Alles.
Alsof elk voorwerp plotseling een verborgen man net erachter kon onthullen.
Daniel vervolgde heel zacht:
— Ik heb drie weken geleden sensoren rond het huis geïnstalleerd. Twee keer is er iemand langs de achteromheining gekomen.
Ik voelde de misselijkheid opkomen.
— De politie?
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
— Niet zonder bewijs.
Toen keek hij eindelijk naar de telefoon in mijn hand.
De camera.
En iets veranderde abrupt op zijn gezicht.
— Wacht.
Hij greep onmiddellijk mijn telefoon.
Hij spoelt de video terug.
Ik fronste mijn wenkbrauwen.
Toen liet hij me het scherm zien.
Om 1.52 uur.
Acht minuten voordat Daniel de kamer binnenkwam.
De deur van Emily stond al op een kier.
En in de linkeronderhoek van het beeld, vlak voordat Daniel verscheen…
Een schaduw bewoog door de gang.
Groot.
Roerloos een seconde.
Daarna uit beeld verdwijnend.
Ik voelde mijn bloed ijskoud worden.
Want Daniel was niet de eerste volwassene die die nacht die kamer binnenkwam.
Hij was de tweede.
Het bovenstaande verhaal is een compilatie en is geen waargebeurd verhaal.
