“Je werkt vandaag niet,” merkte hij op.
Ik ging naast hem zitten. “Ik dacht dat je misschien gezelschap kon gebruiken. Ik zie je hier zo vaak.”
Hij lachte zacht, maar er klonk een zweem van verdriet in door. “Het gaat niet om de films.”
“Waar gaat het dan om?” vroeg ik, mijn nieuwsgierigheid niet verbergend.
Edward leunde achterover, zijn handen netjes in zijn schoot gevouwen. Even leek hij te twijfelen, alsof hij besloot of hij mij kon vertrouwen.
Toen begon hij te praten.
“Jaren geleden,” begon hij, terwijl hij naar het scherm keek, “werkte hier een vrouw. Haar naam was Evelyn.”
Ik bleef stil.
“Ze was mooi,” ging hij verder, een lichte glimlach op zijn gezicht. “Niet op een manier die hoofden doet omdraaien, maar op een manier die blijft hangen. Als een melodie die je niet kunt vergeten. Ze werkte hier. We ontmoetten elkaar hier, en daar begon ons verhaal.”
Ik stelde het me voor: de drukke bioscoop, het licht van de projector op haar gezicht, hun stille gesprekken tussen de voorstellingen door.
“Op een dag nodigde ik haar uit voor een ochtendvoorstelling op haar vrije dag,” zei Edward. “Ze stemde toe.”
Hij pauzeerde even. “Maar ze kwam nooit.”
“Wat is er gebeurd?” fluisterde ik.
“Later kwam ik erachter dat ze was ontslagen,” zei hij, zijn stem zwaarder. “Toen ik de manager om haar contactgegevens vroeg, weigerde hij en zei dat ik nooit meer moest terugkomen. Ik begreep niet waarom. Ze was gewoon… verdwenen.”
Edward zuchtte en keek naar de lege stoel naast zich. “Ik probeerde verder te gaan. Ik trouwde en leefde een rustig leven. Maar nadat mijn vrouw was overleden, begon ik weer hier te komen, hopend… gewoon hopend… ik weet het niet.”
Ik slikte. “Ze was de liefde van je leven.”
“Dat was ze. En dat is ze nog steeds.”
“Wat herinner je je van haar?” vroeg ik.
“Alleen haar naam,” gaf hij toe. “Evelyn.”
“Ik zal je helpen haar te vinden.”
Op dat moment drong het tot me door wat ik had beloofd. Evelyn had in de bioscoop gewerkt, maar de manager — degene die haar had ontslagen — was mijn vader. Een man die mijn bestaan nauwelijks erkende.
Me voorbereiden om mijn vader onder ogen te komen voelde alsof ik me klaarmaakte voor een gevecht dat ik misschien niet kon winnen. Ik trok een nette jas aan en bond mijn haar strak in een staart.
Edward wachtte geduldig bij de deur, zijn hoed in zijn hand.
“Weet je zeker dat hij met ons zal praten?”
