DEEL 5 — Van Santen had mijn miskramen niet ‘veroorzaakt’ op de manier waarop Logan opschepte
Mijn woede op dr. Van Santen was in het begin eenvoudiger dan mijn woede op Logan.
Logan had ik liefgehad.
Van Santen niet.
Ik wilde dat hij onmiddellijk als monster werd benoemd.
De medische experts weigerden mij dat gemak te geven voordat ze de dossiers hadden bekeken.
Mijn nieuwe fertiliteitsarts heette dr. Amina el Idrissi.
Zij werkte bij een universitair medisch centrum en had niets met Van Santen of Meridian te maken.
Ze vroeg:
"Wat heeft Logan precies gezegd?"
Ik vertelde het.
"Dat Van Santen kleine aanpassingen deed."
"Medicatie."
"Supplementen."
"Doseringen."
"Dat hij ervoor zorgde dat ik nooit een zwangerschap kon voldragen."
Amina reageerde niet.
"Is dat mogelijk?"
vroeg ik.
"Ik ga niet speculeren voordat ik uw dossier zie."
Ik haatte dat antwoord.
Daarna hield ik ervan.
De medische dossiers werden veiliggesteld.
Niet allemaal netjes.
Er waren versies.
Handgeschreven aantekeningen.
Digitale aanpassingen.
Voorschriften die afweken van wat in ontslagbrieven stond.
Een onafhankelijke commissie van gynaecologen en farmacologen reconstrueerde maandenlang wat er was gebeurd.
Hun conclusie was zowel vernietigend als frustrerend genuanceerd.
Van Santen had mij behandelingen gegeven en gewijzigd zonder een deugdelijke medische onderbouwing.
Hij had verschillende waarden in mijn dossier onjuist weergegeven.
Hij had een paar keer achteraf notities aangepast zodat het leek alsof veranderingen met mij waren besproken.
Dat waren ze niet.
Hij had bovendien bij twee zwangerschappen ondersteunende medicatie op onverklaarbare momenten verminderd of vervangen.
Experts vonden dat medisch onverantwoord.
Maar konden niet met zekerheid zeggen:
deze wijziging veroorzaakte deze miskraam.
Zwangerschapsverlies heeft meerdere mogelijke oorzaken.
Mijn eerste miskraam vond zelfs plaats vóór ik ooit patiënt bij hem was.
Die kon hij sowieso niet hebben veroorzaakt.
Mijn tweede en derde?
Zijn handelen kon volgens deskundigen het risico hebben verhoogd en noodzakelijke ondersteuning hebben ondermijnd.
Maar volledige causaliteit viel niet te bewijzen.
Toen Amina dat vertelde, sloeg ik mijn hand tegen de tafel.
"Maar Logan zei dat hij het had geregeld."
"Logan is geen gynaecoloog."
"Hij pochte."
"Ja."
"Misschien overdreef hij wat Van Santen kon garanderen."
"Waarom doet dat ertoe?"
"Omdat u recht hebt op de waarheid."
"Ook als de waarheid minder absoluut is dan zijn opschepperij."
Ik huilde.
Van woede.
Teleurstelling.
Opluchting die ik niet durfde voelen.
"Ben ik onvruchtbaar?"
Amina keek mij aan.
"Dat kan ik op basis van uw huidige gegevens niet zeggen."
"Van Santen zei bijna."
"Ik zeg dat niet."
"Uw eierstokreserve is verminderd, maar aanwezig."
"Er zijn geen gegevens waarmee ik kan concluderen dat u definitief geen zwangerschap kunt voldragen."
Ik voelde de kamer bewegen.
"Wat?"
"Ik zeg niet dat het makkelijk is."
"Ik zeg niet dat u zwanger moet worden."
"Ik zeg alleen dat de uitspraak 'definitief opgelost' medisch niet klopt."
Voor het eerst sinds de aanslag barstte ik in tranen uit om iets dat niet alleen verlies was.
Niet omdat ik onmiddellijk een kind wilde.
Ik wist helemaal niet meer wat ik wilde.
Maar Logan had een toekomst dichtgemetseld en mij verteld dat er geen deur bestond.
Nu zei een arts:
misschien wel.
Dat was genoeg.
Van Santen werd geschorst tijdens onderzoek.
Later bleek dat hij via een adviesvennootschap in drie jaar ruim €310.000 had ontvangen van ondernemingen rond Logan.
Niet allemaal steekpenningen.
Een deel was echt conciergezorg voor tours.
Medische beschikbaarheid.
Keuringen.
Maar ongeveer €96.000 werd door onderzoekers gekoppeld aan niet-transparante "adviesdiensten" zonder voldoende zakelijke basis.
Een e-mail van Van Santen aan Logan was ronduit vernietigend:
M. blijft zeer gefixeerd op zwangerschap. Ik kan het dossier medisch zo kaderen dat verdere pogingen onverstandig lijken, maar ik wil niet opnieuw rechtstreeks in privébesluiten worden getrokken.
Logan antwoordde:
Ik betaal juist zodat jij privéproblemen wegneemt voordat ze zakelijke problemen worden.
Van Santen:
Zo werkt geneeskunde niet.
Logan:
Dan stuur je een rekening alsof het wel zo werkt.
Dat Van Santen daarna doorging, was zijn keuze.
Niet Logans macht.
Niet mijn schuld.
Zijn keuze.
De strafzaak tegen hem ging niet over "drie bewezen veroorzaakte miskramen."
Daar was het bewijs niet voor.
Wel over dossiervervalsing, onrechtmatige medische handelingen, misbruik van zijn professionele positie en financiële afspraken die zijn onafhankelijkheid aantastten.
Zijn beroepsregistratie werd uiteindelijk ingetrokken.
Hij kreeg daarnaast een gevangenisstraf waarvan een deel onvoorwaardelijk was.
Niet omdat een rechter mijn verdriet in maanden vertaalde.
Voor concrete bewezen feiten.
Ik had geleerd die beperking niet als gebrek aan gerechtigheid te zien.
Nauwkeurigheid was geen vriendelijkheid voor hem.
Het was bescherming tegen een nieuwe leugen.
DEEL 6 — Celine was zwanger, maar haar kind was niet mijn vijand
De eerste foto verscheen negen dagen na mijn aanslag online.
Celine van Raalte.
Zonnebril.
Brede jas.
Luchthaven.
Een roddelaccount schreef:
CELINE ANNULLEERT OPTREDENS — ZIEK OF ZWANGER?
Ik wist het al.
Noor had me verteld dat de politie in financiële communicatie een medische reisplanning naar Kopenhagen had gevonden.
Niet de inhoud van haar zorg.
Alleen genoeg om te begrijpen waarom Logan haast had.
Celine was zwanger.
Veertien weken.
Ik voelde eerst haat.
Rauw.
Kinderachtig.
Gericht op een ongeboren kind dat letterlijk niets had gedaan.
Ik schaamde me voor die gedachte.
Niet omdat gevoelens moreel bewijs zijn.
Omdat ik wist waar die haat werkelijk hoorde.
Bij Logan.
Misschien bij Celine.
Niet bij een baby.
Celine werd drie weken later officieel gehoord.
Zij ontkende kennis van de zuuraanslag.
Onderzoekers vonden geen bericht waarin Logan haar vertelde wat hij van plan was.
Wel stonden er enkele afschuwelijk dubbelzinnige berichten.
Celine:
Ik wil niet dat Maya iets overkomt. Ik wil alleen dat ze uit beeld is als wij dit doen.
Logan:
Laat mij dat regelen.
Celine:
Geen gekke dingen. Ik meen het.
Logan:
Jij hoeft nergens van te weten.
Een week later, twee dagen vóór de aanval:
Celine:
Is het geregeld?
Logan:
Na dinsdag is de bruiloft geen probleem meer.
Celine:
Ik vraag niet hoe.
Dat laatste achtervolgde haar.
Zij zei dat ze dacht dat Logan de bruiloft zou afzeggen met een contractuele of mediastunt.
De recherche geloofde niet automatisch het beste of slechtste scenario.
Bewijs.
Er was onvoldoende basis om te stellen dat Celine wist dat er een zuuraanslag zou plaatsvinden.
Wel wist ze van:
de affaire;
het geheime huwelijksplan;
de zwangerschap;
de rechtenconstructie;
en het feit dat Logan mij buiten besluitvorming wilde houden.
Ze was economisch begunstigde van Lumen Artists IP, via een familieholding van haar vader.
Niet meerderheidsaandeelhouder.
Maar wel belanghebbend.
Zij had bovendien twee presentaties gezien waarin Logans catalogus voor €76 miljoen uit Meridian zou worden gehaald terwijl een andere waardering ruim boven €130 miljoen lag.
Daar vroeg ze niet naar.
Later zei ze:
"Ik dacht dat Maya rijk genoeg was."
Die zin hoorde ik tijdens een civiele zitting.
Ik voelde onmiddellijk hoe mijn rug recht werd.
Rijk genoeg.
Het universele excuus waarmee mensen diefstal romantiseren.
Als de benadeelde na afloop nog eten kan kopen, voelt het blijkbaar minder als stelen.
Celine werkte uiteindelijk mee.
Niet uit pure edelmoedigheid.
Haar advocaat maakte duidelijk dat haar positie gevaarlijk werd.
Zij leverde berichten.
Concepten.
Een laptop.
En een map met één document dat Logan nooit bij de politie had willen zien.
Een concepthuwelijksakte.
Kopenhagen.
Datum:
twaalf dagen na mijn aanslag.
Getuigen:
Ruben en Celines zus.
Ruben had later geweigerd.
Onder aan het concept stond een intern bericht van Logan:
Na burgerlijk huwelijk houden we dit drie tot zes maanden dicht. Publiek blijf ik bij M. tijdens herstel. Daarna brengen we uit elkaar groeien en Celine apart.
Celine had daarop geschreven:
Ik wil niet jouw geheime vrouw worden terwijl jij aan haar bed zit.
Logan:
Zonder dit verhaal brandt het publiek jou af.
Celine:
Dan wacht ik.
Logan:
Nee. Onze zoon wordt niet als bastaard geboren omdat Maya moeilijk doet.
Hun zoon.
Daar zat zijn haast.
Niet alleen lust.
Niet alleen geld.
Status.
Controle over het verhaal.
Hij had mijn lichaam vernietigd om een narratief te produceren waarin iedereen precies de rol speelde die hem paste.
Ik:
de tragische verminkte ex.
Celine:
de geredde nieuwe liefde.
Hij:
de gekwelde held.
Het kind:
bewijs van zijn nieuwe familie.
Ik besloot die dag dat ik geen van die rollen zou spelen.
Ook niet die van de wraakgodin.
DEEL 7 — De €76 miljoen-deal die nooit doorging
De financiële pers hield van grote bedragen.
Dus binnen een maand verscheen overal:
LOGAN VANCE PROBEERDE €140 MILJOEN AAN RECHTEN TE STELEN
Dat was te simpel.
De werkelijkheid was technisch saaier.
En daarom belangrijker.
Meridian beheerde een bundel van Logans master- en publishingrechten.
Niet alles.
De contracten waren verspreid over verschillende jaren.
Sommige rechten van Logan.
Andere gedeeltelijk van Meridian.
Een deel met externe investeerders.
De geplande transactie zou een pakket naar Lumen Artists IP S.à r.l. overbrengen.
Prijs:
€76 miljoen.
De waardering waarop die prijs was gebaseerd kwam van een klein Londens kantoor dat vooral naar conservatieve historische cashflow keek.
Meridian had vier maanden eerder een veel bredere interne waardering laten doen:
tussen €128 en €146 miljoen, afhankelijk van toekomstige streaminggroei en synch-licenties.
Dat betekende niet automatisch dat €76 miljoen frauduleus was.
Waarderingen verschillen.
Maar het belangenconflict maakte alles giftig.
Lumen werd indirect gehouden door:
40% een fonds waarin Logans eigen vennootschap belang had;
22% Celines familieholding;
de rest externe financiers en managers.
Ik had nooit ingestemd.
De Meridian-board had nooit gestemd.
De conceptstukken gingen er echter vanuit dat ik via een "speciale herstelvolmacht" mijn goedkeuring aan Matthijs had gedelegeerd.
Die volmacht bestond niet.
Er was wel een concept.
Ik had twee maanden vóór de aanslag met Noor gesproken over een beperkte medische en zakelijke noodvolmacht voor mijn huwelijk.
Daarin zou Matthijs bij tijdelijke medische uitval uitsluitend lopende contracten mogen bevestigen.
Geen catalogusverkoop.
Geen transacties met verbonden partijen.
Ik had hem nog niet getekend.
De vervalste versie voegde precies die bevoegdheden toe.
Mijn naam stond eronder.
Een scan.
Forensisch onderzoek wees uit dat de handtekening uit een oude aandeelhoudersbrief was gekopieerd.
Wie had het bestand gemaakt?
Een consultant uit Logans financiële team.
Martijn Kuipers.
Hij verklaarde dat Logan hem een Word-document had gestuurd en zei:
Maya's jurist heeft de inhoud al afgestemd, maak het presentabel.
Martijn had mijn handtekeningafbeelding uit een oude map gebruikt.
Stom.
Onprofessioneel.
Mogelijk strafbaar.
Maar hij beweerde dat hij dacht dat het een administratieve formalisering was.
Zijn e-mails ondersteunden deels dat hij vragen had gesteld.
Logan zei steeds:
Noor heeft akkoord. Maya tekent zodra ze uit Parijs terug is.
Ik was nooit in Parijs.
Dat alleen al had Martijn wakker moeten maken.
Hij werd later niet hetzelfde gestraft als Logan.
Omdat rollen verschillen.
Matthijs ontving de vermeende volmacht pas ná mijn aanslag.
Zijn reactie:
Geen besluitvorming totdat Maya zelf haar bevoegdheid bevestigt of een geldig onafhankelijk medisch/juridisch kader bestaat.
Logan belde hem zes keer.
Matthijs nam na de tweede oproep alleen nog gesprekken aan met de bedrijfsjurist erbij.
In één opgenomen vergadering zei Logan:
"Ze is mogelijk maanden niet bij bewustzijn."
Matthijs:
"Dan wachten wij maanden."
Logan:
"Je kunt een onderneming niet rond één gewonde vrouw bevriezen."
Matthijs:
"De onderneming is juist zo ingericht dat één partner niet stilletjes haar rechten verkoopt wanneer ze niet kan antwoorden."
Ik hoorde de opname later.
Ik stuurde Matthijs één bericht:
Ik trek nooit meer je vergaderduur in twijfel.
Hij antwoordde:
Dat staat los van het feit dat ik inderdaad te lang vergader.
De transactie ging nooit door.
Geen €76 miljoen betaald.
Geen rechten definitief overgedragen.
Belangrijk.
Mijn bedrijf werd niet beroofd van €140 miljoen.
Er was een poging om een mogelijk sterk ondergewaardeerde transactie met misleidende bevoegdheidsdocumenten door te drukken.
Dat was ernstig genoeg.
De audit berekende later dat de potentiële economische benadeling voor Meridian en mede-investeerders, afhankelijk van waarderingsmethodiek, ergens tussen €42 en €67 miljoen had kunnen liggen.
Niet één magisch exact bedrag.
De deal viel uiteen.
Lumen verloor financiering.
Logans eigen zakelijke positie verslechterde.
Maar Meridian overleefde.
Waarom?
Omdat ik het bedrijf twaalf jaar eerder juist zo had gebouwd dat zelfs ík niet alles alleen kon beslissen.
Op mijn slechtste dag vervloekte ik governance.
Op mijn beste dag redde governance mij.
