Marcus aarzelde lange tijd. “De tweede keer zag hij een afdruk in je nek en schreeuwde hij tegen me.”
“Maar hij bleef je maar sturen om me op te halen.”
“Ja.”
Dat ene woord maakte een einde aan alle twijfels die nog in mijn hart bestonden. Mijn man wist dat zijn broer me misbruikte terwijl ik onder invloed van drugs was, en in plaats van het te stoppen, zei hij hem alleen maar dat hij voorzichtiger moest zijn met het achterlaten van blauwe plekken.
‘Wat was je vanavond van plan te doen?’ vroeg ik.
“Neem de laatste foto’s. Julian zou je morgenochtend ‘confronteren’ en beweren dat hij ons al maanden verdacht. Hij zou je de foto’s laten zien en zeggen dat als je de schikkingsovereenkomst niet zou ondertekenen, hij ze naar je ouders, je baas en de raad van bestuur zou sturen.”
Wist Vanessa van het toedienen van drugs?
“Niet in zijn geheel. Hij vertelde haar dat je instabiel was, een alcoholist, en dat je dreigde zijn bedrijf te ruïneren als hij je zou verlaten.”
Een vreemd gevoel van helderheid overviel me. Zelfs zijn maîtresse was een verzonnen verhaal ingefluisterd. Julian moest iedereen om hem heen ervan overtuigen dat hij het tragische slachtoffer was.
Ik heb het videobestand opgeslagen. “Herhaal nu alles wat je net tegen mijn onderzoeker hebt gezegd.”
Marcus barstte in snikken uit en herhaalde zijn bekentenis voor de camera aan Richard.
Toen we klaar waren, stapte ik met Richard uit de SUV. Hij drong er bij me op aan om niet alleen naar huis te gaan, maar ik had een ander plan. Ik moest Julian nog één keer in de ogen kijken – dit keer met mijn juridisch team achter me.
Eerst reden we naar het kantoor van mijn advocaat, Victoria Vance (geen familie van Julian). Ik had haar al dagenlang versleutelde kopieën van alle documenten gestuurd. Toen ze Marcus’ videobekentenis zag, legde ze haar pen neer.
“Sofia, dit gaat veel verder dan een civiele scheidingsprocedure. Dit betreft criminele samenzwering, zware mishandeling en het onrechtmatig toedienen van een verdovend middel.”
“Ik weet.”
“Onderteken geen enkel document dat hij je aanbiedt,” adviseerde Victoria. “Dreig hem niet met de beelden. Probeer niet zelf te onderhandelen. We doen officieel aangifte bij de politie en vragen onmiddellijk een contactverbod aan.”
Die avond keerde ik terug naar ons appartement in Southlake. Julian zat op de bank in de woonkamer. Zodra ik binnenkwam, stond hij op en zag er bezorgd uit.
“Wat is er gebeurd? Marcus belde me en zei dat er een probleem was.”
Ik stond daar en bestudeerde zijn gezicht. Het was ongelooflijk hoe iemands gezicht identiek kon blijven, terwijl het toch van een volslagen vreemde was.
Ik speelde een toneelstukje. Ik bedekte mijn gezicht en begon te huilen. “Julian… je broer heeft vanavond geprobeerd misbruik van me te maken.”
Julians ogen werden groot. ‘Wat? Waar heb je het over?’ Hij snelde naar me toe en sloeg zijn armen om me heen. Ik moest al mijn wilskracht gebruiken om niet terug te deinzen voor zijn aanraking. ‘Hij heeft me meegenomen naar een parkeergarage van een hotel,’ snikte ik.
‘Die klootzak!’ schreeuwde Julian, terwijl hij een prijswaardige acteerprestatie neerzette. ‘Ik ga hem vermoorden!’
Hij deinsde achteruit en keek me indringend aan. “Sofia… hoeveel herinner je je eigenlijk nog?”
Daar was hij dan. Precies de vraag waarvan ik wist dat hij hem zou stellen. Hij vroeg niet of ik gewond was. Hij vroeg niet of ik een dokter nodig had. Hij vroeg hoeveel ik me nog herinnerde.
Ik hield mijn ogen neergeslagen. “Niet veel. Alles is zo wazig en mistig…”
Ik voelde zijn hele lichaam zichtbaar ontspannen. Hij aaide zachtjes door mijn haar. ‘Het is gewoon stress, schatje. Rust maar even uit. Morgenochtend bedenken we wel wat we met Marcus gaan doen.’
Die nacht sliep ik met de slaapkamerdeur op slot, terwijl mijn onderzoeker buiten het gebouw geparkeerd bleef staan.
De volgende ochtend om 9:00 uur arriveerden Victoria, haar mede-advocaat en twee geüniformeerde politieagenten bij ons appartement. Julian deed de deur open, gekleed in zijn sportkleding.
“Wat betekent dit?”
Ik liep achter de agenten aan de hal in en ging aan de eettafel zitten, waar ik drie dikke mappen neerlegde. Voor het eerst in twee jaar hoefde ik niet meer te doen alsof.
“Ga zitten, Julian.”
Hij bleef staan en staarde me boos aan. “Sofia, wat is dit voor een belachelijk schouwspel?”
Victoria opende een laptop en drukte op afspelen. Marcus’ stem vulde de kamer: “Ze is weer bewusteloos.”
Toen klonk Julians opgenomen antwoord luid en duidelijk: “Breng haar hierheen. Laat deze keer geen sporen achter op haar.”
