Eerst moest het volledig verbrande interieur worden verwijderd. Grote machines reden af en aan om tonnen puin, hout en metaal uit het gebouw te halen. Pas daarna werd langzaam duidelijk hoeveel van de oorspronkelijke constructie nog bruikbaar was.
Iedere geopende muur bracht een nieuw probleem met zich mee. Sommige balken leken stevig, maar bleken van binnen volledig aangetast. Andere delen van het huis die verloren leken, konden juist verrassend genoeg worden behouden.
Het project veranderde al snel in een eindeloze reeks beslissingen. Wat moest worden gesloopt? Wat kon worden gerestaureerd? En hoeveel geld konden ze nog in het huis blijven steken?
Een zuil van 30.000 dollar verdween spoorloos
Alsof de brandschade nog niet genoeg problemen opleverde, gebeurde er tijdens de werkzaamheden iets vreemds.
Een enorme zuil met een geschatte waarde van 30.000 dollar verdween plotseling van het terrein. Niemand leek precies te weten waar het kostbare bouwelement gebleven was.
Was de zuil per ongeluk afgevoerd tijdens de sloop? Had iemand hem meegenomen? Of was hij ergens op het gigantische terrein opgeslagen zonder dat iemand daarvan wist?
De verdwijning zorgde voor nieuwe onrust tijdens een renovatie die toch al moeilijk onder controle te houden was.
Het bleef maar regenen
Tijdens de verbouwing was het landhuis op meerdere plekken volledig open. Dat maakte de constructie bijzonder kwetsbaar voor het weer.
Juist op dat moment begon het bijna onafgebroken te regenen. Water stroomde door openingen in het dak naar binnen en dreigde delen van de beschadigde woning verder aan te tasten.
Mike en Linda moesten haastig tijdelijke afdekkingen plaatsen en proberen de nog bruikbare delen van het huis droog te houden. Iedere nieuwe regenbui kon betekenen dat eerder uitgevoerd werk opnieuw moest worden gedaan.
De tijd begon te dringen. Hoe langer het huis aan de elementen werd blootgesteld, hoe groter de kans dat ook de overgebleven constructie onherstelbaar beschadigd zou raken.
