Als dat inderdaad zo was, had de koning waarschijnlijk een korte nacht achter de rug. Zeker als de wedstrijd laat eindigde of teleurstellend verliep. Volgens Janine was dat precies waarom de pers benieuwd was naar zijn reactie. Veel Nederlanders zaten met hetzelfde gevoel na de wedstrijd.
Daarom wilden de verslaggevers graag weten hoe de koning het had beleefd. Een korte reactie was genoeg geweest. Een opmerking over het spel, de teleurstelling of de steun aan het team had al nieuws opgeleverd. Maar de koning gaf bijna niets prijs.
Janine vertelde dat ze het bij aankomst probeerden. Later deden ze dat opnieuw bij vertrek. Toch bleef een duidelijke reactie uit. Dat maakte de situatie volgens haar alleen maar opvallender. Zeker omdat Willem-Alexander normaal gesproken wel iets kan zeggen over sport.
Vragen over Oranje blijven onbeantwoord
De koning heeft vaker laten merken dat hij sport belangrijk vindt. Hij is regelmatig aanwezig bij grote wedstrijden en sportevenementen. Ook bij Olympische Spelen is hij vaak betrokken. Daardoor verwachten verslaggevers soms een korte sportieve reactie van hem.
Juist daarom viel zijn stilte nu extra op. De vragen over Oranje kwamen niet zomaar uit de lucht vallen. Veel Nederlanders waren bezig met de wedstrijd en de teleurstelling. Een reactie van het staatshoofd had voor herkenning kunnen zorgen. Maar Willem-Alexander hield zijn kaken op elkaar.
Dat leidde tot verschillende interpretaties. Was hij gewoon moe? Had hij geen zin om een sportwedstrijd te bespreken tijdens een officiële gelegenheid? Of was hij echt geïrriteerd door het resultaat? Volgens sommige showkenners leek hij vooral chagrijnig.
Ook aan tafel bij Shownieuws werd de houding van de koning besproken. Eline de Ruig vroeg zich af of hij niet wist hoe hij moest reageren. Misschien wilde hij niets verkeerds zeggen. Een koning moet tenslotte altijd voorzichtig zijn met publieke uitspraken.
Chagrijnig of gewoon voorzichtig?
Story-hoofdredacteur Guido den Aantrekker maakte er een grap van. Hij vroeg zich af of de koning misschien een beetje doof wordt. Daarmee bedoelde hij natuurlijk dat Willem-Alexander de vragen misschien zogenaamd niet had gehoord. Janine geloofde daar echter weinig van.
Volgens haar had de koning de vragen wel degelijk meegekregen. Ze denkt dat hij gewoon geen zin had om te antwoorden. Ze zei zelfs dat hij waarschijnlijk wél iets had gezegd als Oranje had gewonnen. Dan was er vermoedelijk ruimte geweest voor een positieve opmerking.
Bij winst had hij volgens haar makkelijk kunnen zeggen dat het team fantastisch had gespeeld. Dat soort opmerkingen zijn veilig en vriendelijk. Maar bij verlies ligt het ingewikkelder. Dan moet je troosten, analyseren of teleurstelling tonen. Daar had de koning blijkbaar geen trek in.
Janine noemde het daarom een gevalletje Oost-Indisch doof zijn. Daarmee bedoelde ze dat iemand doet alsof hij iets niet hoort. Niet omdat hij het echt mist, maar omdat hij er niet op wil reageren. Volgens haar paste dat precies bij dit moment.
Troostende woorden voor Nederland
Toch vond Janine het jammer dat Willem-Alexander niets zei. Volgens haar had de koning best een paar woorden kunnen uitspreken. Zeker omdat hij niet zomaar een toeschouwer is. Hij is het staatshoofd en spreekt soms namens een groot deel van Nederland.
