De strijd tussen trots en noodzaak.
Het telefoontje dat ik niet wilde plegen
Pride nam als eerste het woord.
Bel hem niet.
Val hem niet lastig.
Stel jezelf niet bloot aan het risico dat hij je wegstuurt.
De kou brengt echter snel orde in de geest.
Hij wuifde alle overbodige verklaringen weg.
En onder alle excuses bleef één simpele waarheid bestaan.
Ik had hulp nodig.
En hij was mijn broer.
Dus drukte ik op de naam op mijn telefoon die ik nooit kon wissen.
Een stem die niets heeft veranderd.
Hij stelde geen vragen en oordeelde niet.
Hij nam de tweede beltoon op.
Er klonk geen enkele twijfel in zijn stem.
Hij zaaide geen enkele argwaan.
Hij repte niet over de jaren die tussen ons verstreken waren.
Er was alleen maar herkenning in te bespeuren.
Het was alsof de breuk tussen ons niet voorbij was, maar slechts even was gestopt.
De vriendelijkheid is niet verdwenen.
Het is net uitgekomen.
Hij verliet het huis een paar minuten later.
Hij had een kabel in één hand.
In de andere zit een thermosfles.
Alsof het goede weliswaar een beetje was uitgesteld, maar niet verloren was gegaan.
Hij vroeg niet waarom ik nu belde.
Hij heeft in de ijskoude duisternis geen oude wonden opengereten.
Hij liep er gewoon naartoe.
En het hielp.
