Ik glimlachte.
‘Dat was geen klanttevredenheidsonderzoek.’
‘O mijn God.’
‘Ze vond je uitstekend.’
Charlotte keek naar het contract.
‘Dus ik moet dit echt kunnen?’
‘Absoluut.’
‘Je geeft het me niet omdat—’
‘Omdat je ooit met een dikke jongen naar het schoolbal ging?’
‘Daniel.’
‘Nee.’
Mijn stem werd zachter.
‘Dat zou je beledigen.’
Ze begon opnieuw te huilen.
‘Ik wil alleen dat je dezelfde kans krijgt die jij ooit aan mij gaf.’
‘Er is nog iets,’ zei ik.
Ze keek onmiddellijk achterdochtig.
‘Hoeveel dingen zijn er?’
‘Drie.’
‘Dat klinkt gevaarlijk.’
Ik pakte een autosleutel.
Ze staarde ernaar.
‘Nee.’
‘Ja.’
‘Daniel.’
‘Rustig. Geen Lamborghini.’
‘Ik wil helemaal geen auto.’
‘Je huidige auto is onveilig.’
‘Hij rijdt.’
‘Soms.’
‘Dat is genoeg.’
‘Niet als Michael bij je zit.’
Dat maakte haar stil.
‘Het is geen cadeau,’ zei ik.
‘Wat dan?’
‘Een lease via het bedrijf, als je de baan accepteert.’
Ze keek me wantrouwend aan.
‘Dus als ik ontslag neem, gaat hij terug?’
‘Ja.’
‘En ik betaal belasting waar nodig?’
‘Ja.’
‘En verzekering?’
‘Via de regeling.’
Ze ademde uit.
‘Dat kan ik misschien accepteren.’
‘Dat was het idee.’
‘Je hebt hier duidelijk over nagedacht.’
‘Eén dag.’
‘Zoals je zei.’
‘Precies.’
‘En nummer drie?’
Dat was het moeilijke.
Ik pakte een tweede envelop.
‘Dit is niet van mij.’
‘Van wie?’
‘Van je broer.’
Charlotte verstijfde.
‘Michael?’
‘Ik heb hem vandaag ontmoet.’
Ze stond onmiddellijk op.
‘Je hebt wat?’
‘Niet boos worden.’
‘Hoe heb je mijn broer gevonden?’
‘Je adres stond op je bezorgprofiel.’
‘Daniel!’
‘Ik weet het. Creepy.’
‘Extreem.’
‘Ik heb eerst je manager gebeld en daarna—’
‘Dat maakt het nauwelijks beter.’
‘Charlotte, luister.’
Ze sloeg haar armen over elkaar.
‘Ik ben aan het luisteren.’
‘Ik ging niet alleen.’
‘Wie dan?’
‘Een maatschappelijk werker van onze stichting.’
Dat veranderde haar houding iets.
‘Waarom?’
‘Omdat jij zei dat je alleen voor hem zorgt.’
‘Dat doe ik.’
‘En ik wilde niet zomaar aannemen dat geld alles oplost.’
Ze ging weer zitten.
‘Wat heeft Michael gezegd?’
Ik gaf haar de envelop.
‘Lees.’
Ze opende hem.
De letters waren groot.
Onregelmatig.
Maar duidelijk.
Lieve Charlotte,
Ik hou van jou maar jij bent te moe.
Charlotte brak meteen.
Ze moest stoppen.
Ik keek weg om haar privacy te geven.
Na een minuut ging ze verder.
Ik wil dat jij ook plezier hebt. Ik ben geen baby. Ik kan dingen leren. De mevrouw zei dat er hulp kan komen zodat jij soms weg kan. Ik vind haar aardig.
Charlotte veegde haar gezicht af.
Ga alsjeblieft werken bij Daniel als jij dat leuk vindt. Hij praat veel over jou.
Ze keek naar mij.
‘Hij schreef dat echt?’
‘Het laatste stukje misschien met enige coaching.’
Ze lachte door haar tranen heen.
Ze las verder.
En Daniel zegt dat jij vroeger heel mooi was. Ik zei dat jij nog steeds mooi bent. Ik heb gelijk.
Charlotte sloot de brief tegen haar borst.
‘Die verrader.’
‘Michael?’
