Nog één.
En uiteindelijk Arcadia Systems.
‘Ik zag je naam nooit meer,’ zei Charlotte.
‘Ik gebruik mijn tweede naam zakelijk.’
‘Waarom?’
Ik glimlachte.
‘Omdat Daniel Carter op school blijkbaar te makkelijk te vinden was.’
Ze lachte zacht.
‘Ik begrijp het.’
‘En jij?’
Haar glimlach verdween.
‘Mijn modellencarrière duurde niet lang.’
Ze vertelde het eenvoudig.
Geen dramatische versie.
Ze had een paar goede jaren gehad.
Catalogi.
Kleine campagnes.
Reizen.
Toen werd haar moeder ziek.
Charlotte ging naar huis.
Daarna overleed haar moeder.
Haar vader kort erna.
En haar broer, Michael, die het syndroom van Down had, bleef achter zonder iemand.
‘Dus ik stopte met alles.’
Ik keek haar aan.
‘Net zoals jij toen naar huis kwam voor hem?’
‘Natuurlijk.’
Ze zei het alsof er geen andere mogelijkheid bestond.
Precies zoals ze twintig jaar eerder had gezegd dat mijn karakter belangrijker was dan mijn lichaam.
‘Hij heeft veel ondersteuning nodig?’
‘Sommige dagen.’
‘En andere?’
Ze glimlachte.
‘Andere dagen heeft hij minder ondersteuning nodig dan ik.’
‘Waarom bezorg je eten?’
Ze keek naar haar handen.
‘Omdat de uren flexibel zijn.’
‘En je oude auto?’
Ze werd rood.
‘Die hoort daar blijkbaar ook bij.’
‘Hij startte gisteren bijna niet.’
‘Hij heeft karakter.’
‘Hij heeft een kapotte startmotor.’
‘Dat is ook karakter.’
Ik lachte.
Daar was ze.
Dezelfde Charlotte.
Toen werd ze serieus.
‘Waarom heb je me specifiek laten terugkomen?’
Ik keek naar de map.
‘Omdat ik iets voor je heb.’
Ze verstijfde.
‘Daniel, nee.’
‘Je weet niet eens wat.’
‘Als dit geld is—’
‘Luister eerst.’
Ze schudde haar hoofd.
‘Ik wil geen liefdadigheid.’
‘Dit is geen liefdadigheid.’
‘Hoe noem je het dan?’
Ik dacht even na.
‘Rente.’
Ze keek me aan.
‘Wat?’
‘Twintig jaar rente op één avond vriendelijkheid.’
Ze begon te lachen.
‘Dat slaat nergens op.’
‘Waarschijnlijk niet.’
Ik haalde het eerste document uit de map.
‘Dit is een contract.’
‘Voor wat?’
‘Een baan.’
Ze keek verbaasd.
‘Voor mij?’
‘Als je hem wilt.’
‘Wat voor baan?’
‘Community Relations Coordinator bij onze stichting.’
‘Jouw stichting?’
‘Van het bedrijf.’
Ik schoof het papier naar haar toe.
‘De baan draait om het organiseren van programma’s voor jongeren die gepest worden, families met gehandicapte kinderen en mensen die na verlies opnieuw moeten beginnen.’
Charlotte las.
Haar ogen werden langzaam groter.
‘Dit salaris…’
‘Is normaal voor de functie.’
