De Frustratie Met De Klassieke Rechte Speld:
-
Rechte spelden bestonden al duizenden jaren (al sinds de tijd van de oude Romeinen en Grieken, bekend als de fibula).
-
Het grote nadeel van de rechte speld was echter dat de scherpe punt bloot lag. Men prikte zich voortdurend in de vingers, baby’s raakten gewond bij het vastmaken van stoffen luiers, en spelden vielen gemakkelijk uit kledingstukken zodra de stof bewoog.
De Doorbraak Van De Enkele Draad:
-
Binnen slechts drie uur tijd boog Hunt het stuk metaaldraad in een geheel nieuwe, revolutionaire vorm: aan de ene kant maakte hij een beschermend kapje (de sluiting) dat de scherpe punt afschermde, en aan de andere kant boog hij een ronde spiraallus.
-
Op 10 april 1849 ontving Hunt het officiële Amerikaanse octrooi (Patent No. 6,281) voor wat hij de 'dress-pin' noemde.
-
Helaas besefte Hunt niet hoe revolutionair zijn vondst was; hij verkocht de volledige rechten van het patent direct aan het bedrijf W.R. Grace and Company voor 400 dollar om zijn schuld van 15 dollar af te lossen. Het bedrijf verdiende vervolgens miljoenen aan zijn uitvinding.
De Fysica Achter Het Ronde Lusje: De Torsieveer
Het omcirkelde gaatje op de foto is in werkelijkheid geen 'gaatje' om iets in op te hangen, maar een geïntegreerde torsieveer (veerlus). Dit is hoe de mechanica werkt:
-
1. Continue Veerkracht En Spanning:
-
Als je een recht stuk metaaldraad simpelweg in een scherpe 'V'-vorm zou buigen zonder lus, zou het metaal bij het buigpunt direct vermoeid raken (metaalmoeheid). Na twee of drie keer openen en sluiten zou de draad op de vouwlijn breken of slap worden, waardoor de speld geen kracht meer heeft om open te springen.
-
Door de draad in een volledige ronde cirkel van 360 graden te buigen, wordt de mechanische spanning gelijkmatig verdeeld over de gehele omtrek van de lus.
-
