op het werk, Stiv.
„Haal de hoes van de auto, wil je? Onze VIP-klant wil even kijken.” Stiv lachte en zei: „Mevrouw, maakt u een grapje? Deze gast ziet eruit alsof hij net uit de…”
„metrostation is gestapt.” Kloi antwoordde: „Dat klopt, maar wat geeft het als we wat tijd doden?” Lachend liepen ze allebei naar de auto en haalden de hoes eraf.
De carrosserie van de auto glansde. De man keek zonder te knipperen naar het voertuig. Toen zei hij langzaam: „Ik wil de motor horen.” Geïrriteerd zei Stiv: „Kijk, dit is
een showauto. U mag er niet eens in zitten. Het is een exclusief tentoongesteld object.” De man zei: „Breng me naar jullie directeur. Hij zal het begrijpen.” Kloi, inmiddels
volkomen geïrriteerd, rolde met haar ogen. „O, mijn god, nu wil hij ook nog de directeur zien!” Ze liep naar de receptie en pakte de hoorn op. „Meneer Sterling,
er is hier een oudere heer. Hij zegt dat hij de Aurelijano Z9 wil kopen. Hij zit waarschijnlijk maar wat met ons te dollen.” De stem aan de andere kant van de lijn zei: „Vermaak je ermee.
Hij vertrekt zo meteen wel weer.” Het was Viktor Sterling, de algemeen directeur van de salon, uiterst arrogant en gefocust op mensen die hij beoordeelde
alleen op basis van hun bankrekening en kleding. Kloi hing op en zei tegen de man: „De manager is bezig in een vergadering. Kom een andere keer terug.” De man
zei: „Ik moet hem vandaag spreken. Het is belangrijk.” Stiv giechelde. „Het is belangrijk dat hij weggaat. Buiten staat een waterkoeler.”
„Drink iets en ga weg.” Met die woorden gingen ze allebei weer naar binnen. De man bleef daar even staan. Toen liep hij naar een stoel in de buurt en ging zitten. Even later
kwam er een 25-jarige jongeman naar hem toe. Hij heette Rajan Parker, een nieuwe verkoopassistent. Rajan vroeg: „Meneer, waarom doen ze allemaal zo tegen u? Heeft u hulp nodig?”
De man glimlachte. „Ik wil alleen even jullie manager zien, zoon.“ Ryan zei: „Oké, ik zal kijken wat ik kan doen.“ Hij rende naar het kantoor van de manager.
„Meneer Sterling, er is een oudere heer buiten. Hij zegt dat hij een auto wil kopen. Hij lijkt misschien een gewone man, maar er spreekt oprechtheid uit zijn manier van praten.“
Viktor keek op. „Ryan, je bent hier nieuw. Elke maand komen er veel van dit soort mensen binnen met pretenties. Jouw taak is om de echte klanten te herkennen. Ga nu en begeleid hem naar de deur.“ Ryan aarzelde. „Maar meneer, wat als hij echt…?“ Viktor onderbrak hem midden in een zin. „Genoeg. Ga niet met me in discussie. Doe je werk.“ Ryan ging weg. De man zat nog steeds rustig te wachten. Ryan zei zachtjes tegen hem: „Meneer, hij zei dat u later moet terugkomen. Hij heeft het momenteel erg druk.“
„Ik begrijp het.“ De man knikte. „Oké. Wanneer het juiste moment daar is, zullen we elkaar zien.“ Verrast vroeg Ryan: „Hoe heet u?“ De man glimlachte. „Het is daar de tijd niet voor.“ Vervolgens haalde hij een kleine, verzegelde enveloppe uit zijn tas. Hij overhandigde hem aan Ryan en zei: „Geef dit aan je baas, maar alleen… wanneer hij alleen is.“ Ryan nam de enveloppe aan.
„Wat zit erin?“ vroeg hij aan de man. „Daar vind je het antwoord. Geef hem het gewoon.“ Ryan opende hem niet, maar toen hij in de ogen van de man keek, voelde hij een vreemde diepte. Alsof hij geen gewone man was, maar iemand heel anders. De enveloppe voelde verrassend zwaar aan.
Ryan stak hem voorzichtig in de binnenzak van zijn pak. De showroom gonsde nog steeds van de activiteit: nieuwe klanten, het serveren van koffie, onvermoeibare kopers en de woorden van verkopers, maar Ryans gedachten waren ergens anders.
Elke keer dat haar vingers over de enveloppe gleden, voelde ze dat er iets enorms in verborgen zat. Ongeveer een half uur later was de showroom een beetje gekalmeerd. Viktor Sterling was alleen in zijn kantoor. Moed verzamelend kwam Rjo binnen. „Neem me niet kwalijk, meneer.“ „Ja, Rjo. Wat is er nu weer?“ Viktor antwoordde: „Ik zal verplaatsen…”
„Uw laptop. Die vriend die ik eerder zag, vroeg me om u deze brief te overhandigen. Hij zei dat ik hem u moest geven wanneer u alleen was.“
Viktor lachte. „Waarom? Wat staat erin?“ „Hij vraagt om een donatie.“ Hij pakte de enveloppe en verbrak de zegel. Binnenin bevond zich één vel wit papier. Met blauwe inkt stond er een aantal regels geschreven. „Beste meneer Viktor Sterling, vandaag heb ik veel geleerd van uw manier van zakendoen. Morgenochtend om 10:00 uur zal ik op het hoofdkantoor van Valora Holdings zijn. Daar zullen we direct beslissen hoe de toekomst van Prestige Auto Galerija eruitziet.“
NS Raderford. Viktors gezicht bevroor onmiddellijk. Hij las de naam opnieuw. NS Raderford. Hij fronsen zijn wenkbrauwen. De naam klonk bekend. Plotseling besefte hij het. Valora Holdings. De hele concessie was een franchise die opereerde onder hun bedrijfsparaplu. En NS Raderford was een multimiljonair die een van de oprichters van het merk en de voorzitter van de raad van bestuur was, maar die zich al jaren niet meer in de media of in het openbaar had vertoond. Viktor pakte de intercom en drukte op de knop. „Kloi, kom meteen naar mijn kantoor.“
Kloi kwam enkele seconden later binnen. „Wat is er mis, meneer Sterling?“ Viktor duwde haar het papier in de handen. „Lees dit.“ „Weet u dat dit is van die oude man die ik vanmorgen zag en…“ „Het is Raderford. Snap je wel wat dat betekent?“ „Ja.“ Viktor sloeg met zijn vuist op tafel. „Hij is een van de hoofdeigenaren van ons bedrijf en we hebben hem in de lobby laten zitten.“
Klois stem trilde. „Wat doen we nu? Als we dit melden aan de raad van bestuur…“ Viktor ademde diep in. „Er zal niets gebeuren. Niet in paniek raken. Voorlopig hebben we alleen een waarschuwing gekregen. Tot morgen zal ik alle schade herstellen.“ Kloi vroeg. „Maar hoe? De mensen aan de top weten hoe ze met pr moeten omgaan. Als ik hem morgen zie, zal ik mijn excuses aanbieden. Ik zal een korte, emotionele speech houden. Ik zal wat excuses over het bedrijfsbeleid erin verwerken. Alles komt goed.“
Kloi knikte. „Maar, meneer, wat als u het juridische team op de hoogte brengt?“ Viktor glimlachte. „Daar heb ik ook een plan B voor. We kunnen jouw leeftijd gebruiken. Als je een klacht indient, zal ik zeggen dat een bedrieger jouw naam heeft gebruikt. Dat is een oud trucje. Het zal werken.“ Kloi zweg. Ze wist dat Viktors zelfvertrouwen grensde aan arrogantie. Ondertussen stond Rjo buiten en hoorde alles. Hij ging niet naar binnen, maar elk woord drong tot hem door via de op een kier staande deur.
Hij voelde een golf van woede. Hij dacht: „Deze mensen hebben gisteren een fout gemaakt en proberen die vandaag te verhullen met leugens.“ Rjo keerde die nacht niet terug naar zijn appartement. Hij bleef in de lobby van de showroom. Zittend achter de computer opende hij de website van Valora Holdings. Vervolgens ging hij naar het contactgedeelte van de raad van bestuur en stelde een vertrouwelijke e-mail op. Onderwerp: Verslag van het bezoek van de heer NS Raderford aan Prestige Auto Galerija.
