Sectie 5
Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik het hotel uit rende, mijn ademhaling was oppervlakkig. Elke stap voelde zwaarder, het gewicht van mijn keuzes drukte op me. Ik strompelde naar mijn auto en rommelde met de sleutels terwijl paniek me dreigde te overspoelen.
De motor brulde tot leven, maar het geluid klonk gedempt in het kabaal van gedachten in mijn hoofd. Ik scheurde over de kronkelende weg, de nacht omhulde me als een verstikkende lijkwade. Zou ik me ooit nog veilig voelen? Wat had ik zojuist ontketend?
Plotseling trilde mijn telefoon hevig op de passagiersstoel. Ik aarzelde, mijn instinct zei dat ik het moest negeren. Maar nieuwsgierigheid trok me over de streep. Ik greep hem op en staarde naar het scherm, een gevoel van angst bekroop me. Een onbekend nummer flitste dreigend voorbij en er verscheen een bericht: ‘Denk je dat je hieraan kunt ontsnappen? We weten waar je bent.’
Mijn bloed stolde. Hoe konden ze dat doen? Wie waren ze? Ik wierp een nerveuze blik in de achteruitkijkspiegel, ervan overtuigd dat iemand me volgde. Mijn hartslag versnelde; ik voelde bijna de druk van onzichtbare ogen in mijn rug, die elke beweging van me in de gaten hielden.
Artikel 6
Toen ik eindelijk mijn oprit opreed, bood de vertrouwde aanblik van thuis geen enkele troost. Mijn ouders stonden op de veranda, hun gezichten een mengeling van bezorgdheid en opluchting. Maar ik voelde alleen maar een verstikkende greep van angst die zich om mijn borstkas sloot.
‘Helen! Godzijdank dat je terug bent!’ riep mijn moeder, terwijl ze naar me toe snelde toen ik uit de auto stapte. Ze zag de angst op mijn gezicht, maar ik kon het niet onder woorden brengen. Ik wilde haar alles vertellen, maar angst hield me tegen.
Net toen ik op het punt stond in tranen uit te barsten en alles op te biechten, ging mijn telefoon weer. Hetzelfde onbekende nummer. Mijn hart bonkte in mijn keel. Tegen beter weten in nam ik op, mijn stem trillend. « Hallo? »
‘Helen,’ antwoordde een zachte stem, doorspekt met spot. Het bezorgde me rillingen over mijn rug. ‘Het is Beatrice.’ Ik verstijfde, mijn benen voelden loodzwaar aan.
Ze vervolgde: « Je dacht toch niet dat ik je er zo makkelijk vanaf zou laten komen, hè? Ik heb dit hele gebeuren in scène gezet, schat. Gewoon een kleine realitycheck om je iets te leren over de wereld waarin je wilt stappen. »
Elk woord dat ze uitsprak voelde als een messteek in mijn maag. « Je bent nog niet klaar, en ik ook niet. Ik ken je diepste geheimen, en ik zal ze onthullen als je niet meewerkt. Is dit niet leuk? »
Het besef overspoelde me als een vloedgolf. Beatrice had dit allemaal opgezet om me te manipuleren en te controleren, en nu chanteerde ze me om me te onderwerpen. Mijn onafhankelijkheid was verbrijzeld. Het spel was nog maar net begonnen.
