Ze keek me tijdens de lunch al glimlachend aan.
Voor mij was het niets bijzonders.
Het was gewoon een extra boterham.
Maar voor haar bleek het iets heel anders te zijn.
De wegen scheidden
Zoals dat bij kinderen gaat, veranderde ons leven langzaam.
We gingen naar de middelbare school.
We kwamen in verschillende klassen terecht.
We kregen nieuwe vrienden.
Nieuwe interesses.
Nieuwe dromen.
Op een gegeven moment zagen we elkaar nauwelijks nog.
Toch dacht ik af en toe aan haar.
Ik vroeg me soms af hoe het met haar zou gaan.
Had ze haar studie afgemaakt?
Wat voor werk deed ze?
Was ze gelukkig?
Maar naarmate de jaren verstreken, dacht ik steeds minder vaak aan haar.
Tot twaalf jaar later mijn telefoon overging.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Hallo?”
Aan de andere kant bleef het een paar seconden stil.
Toen hoorde ik een stem die ik onmiddellijk herkende.
“Ben jij het?”
Ik glimlachte.
“Wie is dit?”
Ze noemde haar naam.
