Robert sloeg een hand voor zijn mond.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
‘Lukas.’
Mijn man begon te huilen.
‘Het spijt me.’
Robert schudde zijn hoofd.
‘Nee, jongen.’
Zijn stem brak.
‘Het spijt mij.’
En toen vielen ze elkaar in de armen.
Ingrid begon achter hen te huilen.
Ze liep naar haar zoon toe.
Lukas liet zijn vader los en draaide zich om.
‘Mam.’
Ze sloeg haar armen om hem heen.
‘Mijn jongen.’
Ik stond in de woonkamer met Emil tegen mijn borst.
En terwijl ik naar de drie mensen keek die elkaar na acht jaar terugvonden, voelde ik iets ingewikkelds.
Verdriet.
Opluchting.
Woede.
En hoop.
Allemaal tegelijk.
Toen Lukas mij zag, bleef hij staan.
Zijn ogen vulden zich opnieuw met tranen.
‘Johanne.’
Ik knikte.
‘Hallo, Lukas.’
Hij keek naar Emil.
Zijn adem stokte.
‘Is dat…?’
Ik knikte.
‘Ja.’
Hij zette voorzichtig een stap dichterbij.
‘Mag ik?’
Ik aarzelde.
Toen keek ik naar Robert en Ingrid.
Ze stonden stil.
Ik haalde diep adem.
‘Ga zitten.’
Lukas ging onmiddellijk op de bank zitten.
Ik liep naar hem toe.
En legde Emil voorzichtig in zijn armen.
Lukas keek naar zijn zoon.
Zijn handen trilden.
Hij leek bang om te bewegen.
Emil opende zijn ogen.
Keek even omhoog.
