Terugkijkend ben ik dankbaar voor die plek bij het raam, voor het uitzicht en zelfs voor de ongemakkelijke momenten. Het herinnerde me eraan dat volwassenheid ook kan betekenen dat je vriendelijk ‘nee’ zegt, gracieus voor jezelf opkomt en erop vertrouwt dat zelfrespect anderen ook de ruimte geeft om hun innerlijke rust te vinden. De hemel bleef uitgestrekt, de wolken trokken verder en ik ook, met dat stille zelfvertrouwen lang nadat de wielen de grond raakten.
Ik had reikhalzend uitgekeken naar die vlucht.
