“Nee.”
Ik zette één stap dichterbij.
“Jij probeerde toegang te krijgen tot het medisch dossier van mijn moeder.”
Vanessa knipperde.
“Het ziekenhuis heeft het verzoek gemarkeerd als verdacht. Iemand probeerde haar officieel handelingsonbekwaam te laten verklaren.”
“Dat bewijst niets.”
“De handtekening op het verzoek was vervalst.”
Haar gezicht verstarde.
“En je gebruikte de handtekening van iemand uit mijn family office.”
Vanessa deed een stap achteruit.
Toen nog één.
Maar bijna onmiddellijk vond ze haar arrogantie terug.
“Prima.”
Ze hief haar kin.
“Jij hebt geld. Maar ik heb iets belangrijkers.”
“Wat dan?”
“Sympathie.”
Ze glimlachte.
“Ik vertel iedereen dat jij mij hebt opgesloten. Dat je moeder geestelijk verward is. Dat jij mij hebt vastgegrepen. Tegen de tijd dat jouw advocaten reageren, heeft de hele stad mijn verhaal al gehoord.”
Op dat moment klonk de deurbel.
Blauw licht flitste door de ramen.
Vanessa verstijfde.
Ik keek haar aan.
“Vertel het ze.”
Ze fronste.
“Wat?”
“Vertel ze alles wat je net zei.”
Ik wees langzaam omhoog.
“Maar vertel het wel aan de camera.”
Vanessa volgde mijn blik.
In de hoek boven het schilderij zat een kleine zwarte lens.
Haar ogen schoten naar de open haard.
Een tweede camera.
Daarna naar de fauteuil waarin mijn moeder had gezeten.
Een derde.
Alle drie gericht op de woonkamer.
Alle drie met geluid.
Vanessa’s lippen gingen van elkaar.
Maar er kwam geen woord uit.
DEEL 3
“Verwijder de beelden.”
Haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering.
“Nee.”
“Adrian, ik zweer dat als jij—”
BAM. BAM. BAM.
Een harde klop op de voordeur.
“Politie.”
Ik liep naar de deur en maakte hem open.
Rechercheur Hall stapte naar binnen met twee agenten achter zich.
Zijn blik ging eerst naar mijn moeder.
Naar haar natte blouse.
Naar het schuim dat nog in haar haar zat.
Daarna naar Vanessa.
En uiteindelijk naar de spuitbus.
Vanessa gooide hem onmiddellijk op de bank.
“Dit is een misverstand.”
Hall keek naar mij.
“Meneer Cross?”
“Ik heb u de beelden gestuurd. Drie camerahoeken. Inclusief geluid.”
Vanessa draaide zich naar hem.
“Hij liegt! Zijn moeder is verward. Ze is vanaf het begin jaloers op mij geweest.”
Mijn moeder hief langzaam haar hoofd.
Haar handen trilden nog.
Maar haar stem niet.
“Ik zocht mijn hartmedicatie.”
Ze keek Vanessa aan.
“Zij heeft mijn pillen uit mijn kamer gehaald.”
Vanessa opende haar mond.
Maar toen gebeurde iets wat ze duidelijk niet had verwacht.
Marta stapte naar voren.
Vanessa draaide zich razendsnel om.
“Waag het niet.”
Marta’s handen trilden.
Maar deze keer keek ze niet weg.
“Ze heeft de medicijnen in haar handtas gestopt.”
Vanessa werd lijkbleek.
