Ik kwam in het ziekenhuis ble//eding, met een tweeling die de nacht misschien niet zou overleven. Toen stapte de chirurg de operatiekamer binnen, keek naar mijn gezicht en fluisterde mijn naam – dezelfde miljardair ex die mijn hart vijf jaar eerder had verbrijzeld.

Hoofdstuk vijf: De cryogene dief

De kamer draaide hevig.

Ethan staarde naar het genetische rapport, zijn mond iets open, zijn briljante, analytische geest volledig kortsluitend. Hij keek naar de krant, dan naar mij, dan terug naar de krant.

“Kans van vaderschap: 99,9998 procent,” Ethan voorgelezen, zijn stem verstoken van begrip. “Hannah... ik heb je al vijf jaar niet aangeraakt.”

“Ik weet het!” Ik huilde, krimpend terug tegen de kussens.

“Hoe is dit fysiek mogelijk?” Ethan eiste, naar het bed stappen.

‘Marcus was beledigend,’ snikte ik, de schandelijke waarheid die uit me morste. “Hij was angstaanjagend. Toen ik een jaar geleden hem probeerde te verlaten, raakte hij in paniek. Hij dacht dat een baby me voor altijd in de val zou lokken. Hij sleepte me naar een vruchtbaarheidskliniek. We hebben IVF gedaan met behulp van een donor.’

‘Welke kliniek?’ Ethan vroeg het, zijn ogen vernauwden.

“Het Caldwell Institute of Reproductive Medicine.”

Ethan ging helemaal stil. “Heb je de kliniek van mijn familie gebruikt?”