Deel 7 – Het familiediner van anderhalf miljoen
Zondag zat ik aan tafel in mijn eigen huis.
Voor eerste keer sinds terugkomst.
Femke bleef in revalidatieafdeling.
Haar keuze.
Ik had haar gevraagd of ik moest gaan.
Zij zei:
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik wil weten wat ze doen als ze denken dat je rijker wordt.”
Die zin.
Alsof €1,5 miljoen mij plotseling andere mens maakte.
Mijn moeder had tafel gedekt.
Godfried droeg blazer.
Naast hem zat Arjen Koster, een financieel adviseur die ik niet kende.
Hij gaf hand.
“Gecondoleerd met incident.”
Ik fronste.
“Ik ben niet dood.”
Hij werd rood.
“Excuses. Ik bedoel—”
“Laat.”
Godfried lachte.
Moeder niet.
“Daan is nog gevoelig.”
Ik keek haar aan.
“Door chemische blootstelling?”
Ze verstijfde.
“Ja.”
Geen vraag hoe ik mij voelde.
Nog steeds niet.
Arjen opende presentatie.
“Met €1,5 miljoen netto of bruto?”
Ik keek naar moeder.
“Geen idee.”
Hij knikte.
“Dan zijn scenario’s.”
Hij begon over beleggingen.
Belasting.
BV-structuren.
Op zich normaal.
Toen Godfried nam over.
“Wij willen garage uitbreiden.”
“Wij?”
“Familie.”
“Garage is van jou.”
“Nu.”
Daar was het.
“Wat betekent nu?”
“Na investering kunnen we samen.”
“Hoeveel wil je?”
“Vierhonderdvijftigduizend.”
“Veertig procent?”
Hij glimlachte.
“Daar kunnen we over praten.”
“Hoeveel?”
“Vijfenveertig.”
“Nee.”
Stilte.
Godfried knipperde.
“Wat?”
“Nee.”
Mijn moeder legde vork neer.
“Daan.”
“Wat?”
“Luister eerst.”
“Ik heb geluisterd.”
Arjen keek ongemakkelijk.
Godfried zei:
“Vijftig.”
“Nee.”
“Wat wil jij?”
“Niets.”
Hij lachte.
“Bro.”
“Ik wil geen garage.”
“Maar rendement.”
“Ook niet.”
Mijn moeder werd rood.
“Waar wil je geld dan voor gebruiken?”
Ik keek haar aan.
“Femkes behandeling.”
Stilte.
Godfried lachte kort.
“Dat kost geen anderhalf miljoen.”
Nee.
Maar antwoord onthulde hem.
“En?”
“Je gooit geld weg.”
Mijn handen werden koud.
“Op mijn vrouw?”
“Zo bedoel ik niet.”
“Hoe?”
“Zorgverzekering betaalt veel.”
“Dus mijn geld moet naar jouw garage omdat verzekering Femke misschien redt.”
“Daan.”
Mijn moeder probeerde zacht.
“Wij willen ook zekerheid voor jou.”
“Hoe?”
Ze haalde documenten uit map.
Daar was moment.
“Familievermogensstichting.”
Ik keek naar Bram, die niet aanwezig was maar in mijn hoofd zat.
Niet tekenen.
Alleen lezen.
Ik pakte stukken.
Concept.
Mijn naam.
Seline bestuurder.
Godfried medebestuurder.
Ik ook.
Inleg:
verwachte schikkingsopbrengst €1.500.000.
Doel:
behoud van vermogen ten behoeve van familie.
“Wie heeft dit gemaakt?”
Arjen zei:
“Concept op basis van informatie van uw moeder.”
Ik keek hem aan.
“Wist u dat geld nog niet bestaat?”
Hij verstijfde.
“Uw moeder zei dat schikking definitief was.”
Mijn moeder werd wit.
“Bijna definitief.”
Arjen keek naar haar.
“U zei getekend.”
Daar.
Kleine barst.
Godfried sprong ertussen.
“Details.”
“Geen details,” zei Arjen.
Hij sloot map.
“Ik dacht dat onderliggende claim vaststond.”
Ik voelde bijna medelijden met hem.
“Dat staat niet.”
Hij keek naar mijn telefoon.
“Dan adviseer ik niets te structureren tot bewijs.”
Mijn moeder keek woedend.
“Wij betalen jou om—”
Arjen stond op.
“U betaalt mij voor advies op juiste informatie.”
Hij pakte jas.
Godfried zei:
“Ga zitten.”
Arjen keek hem aan.
“Nee.”
Binnen minuut was hij weg.
Ik zat tegenover moeder en broer.
Twee mensen die zo overtuigd waren dat zij controle hadden, en één normaal professioneel nee haalde hele toneel weg.
Godfried zei:
“Wat doe je?”
“Niets.”
“Je maakt ons belachelijk.”
“Hoe?”
“Door moeilijk te doen.”
Ik keek naar document.
“Waarom moet mijn moeder bestuurder van mijn geld worden?”
“Ervaring.”
Ik begon te lachen.
Mijn moeder werd boos.
“Vier jaar heb ik jouw financiën beheerd.”
“Precies.”
Stilte.
“Daarom niet.”
Haar gezicht veranderde.
“Dus Femke heeft jou tegen mij opgezet.”
Daar.
Niet afschriften.
Niet cijfers.
Femke.
Altijd.
“Waarom is iedere grens van mij haar schuld?”
“Omdat jij vroeger anders was.”
Ik voelde iets.
“Vroeger vertrouwde ik je.”
Ze werd bleek.
Godfried sloeg hand op tafel.
“Wat wil je? Excuses?”
“Nee.”
“Wat dan?”
“Bankafschriften. Femkes geld. Ketting. Haar spullen. En jullie uit mijn huis.”
Moeder stond op.
“Ons huis.”
Ik keek haar aan.
“Nee.”
“Wij wonen hier vier jaar.”
“Met toestemming.”
“Van familie.”
“Van mij.”
Ze begon te huilen.
“Waar moeten wij heen?”
Ik voelde oude reflex.
Oplossen.
Zorg.
Mijn moeder.
Toen dacht ik aan Femke op matras.
“Dat zoeken jullie uit.”
Godfried keek alsof ik monster was.
“Je zet je eigen moeder op straat voor vrouw?”
Ik antwoordde:
“Ik haal mijn vrouw uit schuur.”
Stilte.
Mijn moeder huilde harder.
“En die anderhalf miljoen?”
Ik keek haar aan.
Daar.
Zelfs nu.
“Wat ermee?”
“Komt het?”
Ik voelde bijna medelijden.
Bijna.
“Dat bespreek ik met advocaat.”
Ik stond op.
“Eten was lekker.”
Ik liep naar deur.
Godfried riep:
“Als jij denkt dat je alles kunt terugpakken omdat je nu geld hebt—”
Ik draaide me om.
“Het gaat niet om geld.”
Hij lachte.
“Alles gaat om geld.”
En toen wist ik dat de val zijn werk al had gedaan.
Niet juridisch.
Menselijk.
Mijn broer had hardop gezegd wat hij werkelijk geloofde.
