Haar glimlach werd breder.
“Ook het reservewiel.”
Laura stapte naar me toe.
“Ethan, alsjeblieft. Maak hier geen politie-incident van.”
Ik keek haar aan.
Interessante woordkeuze.
Omdat geen van beiden iets belangrijks wist.
Zes maanden eerder was ik door mijn bedrijf gepromoveerd tot regionaal fraudeonderzoeker. Fraude met kentekenbewijzen, vervalste financiële documenten, frauduleuze overboekingen – ik had er voortdurend mee te maken.
En Madison had niet alleen mijn sleutels meegenomen.
Ze had kennelijk de afgesloten lade in mijn kantoor geopend.
Ik wist het, omdat de lade met mijn autodocumenten een beetje scheef hing.
Ik liep naar binnen en deed de deur open.
De titelmap was verdwenen.
Achter me zei Madison zelfvoldaan: “Je kunt het toch niet terugnemen.”
Ik draaide me langzaam om.
“Waarom niet?”
Ze glimlachte.
“Omdat papa al papieren heeft waaruit blijkt dat het van hem is.”
Op dat moment verdween mijn woede.
Boosheid was nutteloos.
Er was geen bewijs.
Ik glimlachte terug.
“Goed.”
Haar uitdrukking veranderde.
“Goed?”
Ik pakte mijn telefoon.
“Nu weet ik precies wat je gedaan hebt.”
Tegen het ontbijt de volgende ochtend hadden Madison en Laura zichzelf ervan overtuigd dat ik me had overgegeven.
Ik at rustig terwijl Madison door de foto’s scrolde die Derek online had geplaatst.
Mijn Yukon stond geparkeerd voor zijn appartement.
Op een van de foto’s was Derek te zien die tegen de motorkap leunde, met het onderschrift: Eindelijk een upgrade.
Madison draaide haar scherm opzettelijk naar mij toe.
“Het staat hem goed, hè?”
‘Prachtig,’ zei ik.
Laura ontspande zichtbaar.
Wat ze niet wisten, was dat ik die ochtend om 6:14 uur al alle foto’s had gedownload, een back-up van onze beveiligingsbeelden had gemaakt, contact had opgenomen met mijn verzekeringsmaatschappij en had gesproken met een rechercheur die ik professioneel kende.
Belangrijker nog, ik had ontdekt hoe Derek van plan was de SUV definitief te stelen.
Madison had mijn oorspronkelijke titel overgenomen.
Maar Derek had mijn handtekening niet zelf vervalst.
Hij overtuigde Madison om het te doen.
De camera in mijn thuiskantoor heeft alles vastgelegd.
Om 23:43 uur, twee nachten voor mijn reis, ging Madison naar binnen met de noodsleutel die Laura bewaarde.
Ze opende mijn bureau.
De titel is verwijderd.
Daarna ging ik zitten en oefende ik mijn handtekening.
Negen keer.
De tiende leek overtuigend genoeg.
Ik heb de beelden twee keer bekeken.
Het verraad deed meer pijn dan het verlies van de auto.
Ik had het collegegeld voor Madison’s community college betaald nadat Derek had geweigerd.
