“Dit is belachelijk. Ik ben de eigenaar van dat voertuig.”
Rebecca legde een map op de salontafel.
“Nee, meneer Cole. Dat doet u niet.”
Hij wees naar Madison.
“Ik heb een transferovereenkomst die hij heeft ondertekend!”
Detective Hill opende kalm zijn tablet.
“Zou dat deze handtekening zijn?”
De televisie achter ons kwam tot leven.
Beveiligingsbeelden vulden het scherm.
Madison kwam mijn kantoor binnen.
Lade geopend.
Heeft de titel veroverd.
Ik heb mijn handtekening geoefend.
Eenmaal.
Tweemaal.
Negen keer.
Niemand zei iets.
Vervolgens lieten de beelden zien hoe ze de overdracht ondertekende.
Madisons gezicht vertrok.
“Ethan…”
Ik stak één hand op.
“Nee.”
Derek herstelde als eerste.
“Ze gaf het me. Ik wist niet dat ze iets vervalst had.”
Ik pakte mijn telefoon.
Vervolgens vulde zijn opgenomen stem de kamer.
Jouw handtekening, vriend.
Gevolgd door:
Tenzij je het wilt terugkopen.
Dan:
Veertig. Beschouw het als een familiekorting.
Derek sprong naar de telefoon.
Rechercheur Hill kwam tussen ons in staan.
“Ga zitten.”
Derek verstijfde.
Voor het eerst sinds ik hem kende, zag hij er klein uit.
Rebecca legde uit dat de poging tot overdracht was opgemerkt na mijn melding. Derek had ook contact opgenomen met een autodealer om snel contant geld te verdienen met behulp van vervalste eigendomsdocumenten.
Vervalsing.
Diefstal.
Poging tot frauduleuze verkoop.
Bezit van gestolen goederen.
Het risico op verzekeringsfraude als hij een claim probeert in te dienen.
Madison begon te huilen.
“Ik wist niet dat het zo ernstig was.”
Ik keek haar aan.
“Je hebt mijn naam vervalst.”
“Papa zei dat je nooit aangifte zou doen tegen familieleden!”
Derek snauwde: “Betrek me hier niet bij!”
Madison keerde zich tegen hem.
“Je hebt me precies verteld hoe ik het moest ondertekenen!”
Laura schreeuwde plotseling: “Stop!”
Iedereen zweeg.
Ze keek me aan met tranen in haar ogen.
“We kunnen dit oplossen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je had acht jaar de tijd om iets heel simpels te begrijpen, Laura. Van je dochter houden betekende nooit dat je haar moest helpen om van me te stelen.”
“Ik wist niets van die handtekening.”
“Je wist toch dat ze mijn auto had meegenomen?”
Ze had geen antwoord.
Toen volgde de consequentie die niemand had verwacht.
Ik legde nog een envelop op tafel.
Laura staarde ernaar.
“Wat is dat?”
“Een scheidingsovereenkomst.”
Haar mond viel open.
Ik had de afgelopen vierentwintig uur met een advocaat gesproken.
Het huis was al van mij vóór ons huwelijk. Onze financiën waren grotendeels gescheiden. Laura had toegang tot de huishoudelijke rekeningen, maar geen eigendomsbelang in mijn bedrijfsinvesteringen of het trustfonds dat ik van mijn grootvader had geërfd.
