“Ik denk echt niet dat dat verstandig is.”
Ze sloeg haar armen over elkaar met overduidelijke voldoening.
“De uitvoerend vicepresident is al boven.”
“Met zijn vrouw.”
“En hun zoon.”
“Hun families vieren het feest vanavond samen.”
“Ze bespreken de toekomst.”
De woorden ontnamen me de adem.
“Mijn… wat?”
Chloe’s glimlach werd alleen maar breder.
“Wist je dat niet?”
“Ik ging ervan uit dat iemand het je inmiddels wel verteld zou hebben.”
Gesprekken in de buurt verstomden toen nieuwsgierige gasten blikken in onze richting begonnen te werpen.
Ze deed geen enkele moeite om haar stem te verlagen.
“Eerlijk gezegd, Vivienne, maak je dit ongemakkelijk.”
“Je kunt maar beter weggaan voordat de beveiliging je naar buiten moet begeleiden.”
Naast me trok Sophia zachtjes aan mijn mouw.
“Mama…”
“Waar is papa?”
Haar kleine stem trilde.
Ze drukte de handgemaakte ketting stevig tegen haar borst, alsof ze die wilde beschermen tegen de wereld.
Mijn hart brak.
Langzaam knielde ik naast haar neer.
Ik bedekte haar oren zachtjes met beide handen.
Toen stond ik op.
Toen ik Chloe weer aankeek…
Was de ongelovigheid verdwenen.
Er bleef slechts ijskoude kalmte over.
Zonder een woord te zeggen greep ik in mijn handtas en haalde ik mijn telefoon tevoorschijn.
Chloe grijnsde minachtend.
“Wat nu?”
“Bel je iemand om je op te halen?”
