Mijn handen begonnen te trillen.
Op de achterkant had iemand geschreven:
“Bedankt voor een geweldige avond. Vergeef me wat ik daarna gedaan heb. Je zult het snel begrijpen.”
Ik las de woorden meerdere keren opnieuw en pakte meteen mijn telefoon.
Daniel gaf geen antwoord.
Toen controleerde ik mijn tas en zag dat mijn portemonnee er nog in zat. Mijn contant geld en bankpassen zaten er ook in.
Ik begon te denken dat ik mezelf gewoon had laten schrikken, toen ik iets vreemds opmerkte.
Er ontbrak een klein sleuteltje uit een binnenzak.
Het was de sleutel van de kluis in mijn appartement.
Ik had nog nooit iemand over die kluis verteld, behalve mijn kinderen. Daarin lagen de sieraden van mijn moeder, de documenten van mijn appartement en contant geld dat ik jarenlang had gespaard.
Een rilling liep over mijn rug.
Maar hoe kon Daniël in vredesnaam van de kluis afweten?
Ik heb meteen een taxi gebeld en ben naar huis gerend.
Toen ik op mijn verdieping aankwam, was de deur van het appartement gesloten. Het slot leek onaangeraakt.
Ik opende de deur en haastte me naar de slaapkamer.
De kluis was leeg.
Het geld, de sieraden en diverse belangrijke documenten waren verdwenen.
Ik stond op het punt de politie te bellen toen ik nog een foto op tafel zag liggen.
Dit keer was het een foto van Daniël.
Maar naast hem stond iemand die ik heel goed kende.
Mijn eigen zoon.
De foto was enkele weken eerder genomen.
Op de achterkant had iemand een adres en een tijdstip geschreven, samen met de woorden:
“Uw zoon heeft dit allemaal geregeld.”
Ik staarde naar het bericht en kon het niet geloven.
Het meest angstaanjagende was niet eens dat een vreemdeling misbruik had gemaakt van mijn eenzaamheid en me had beroofd.
Nog veel erger was het besef dat onze ontmoeting in de bar waarschijnlijk helemaal geen toeval was geweest.
Daniel wist al wie ik was voordat hij ook maar in de buurt van mijn tafel kwam.
Dat betekende dat iemand die heel dicht bij me stond hem had geholpen om het hele gebeuren in scène te zetten.
Deel.
