## DEEL 4 Julian bleef enkele seconden zwijgend naar het scherm van zijn telefoon kijken. De voicemail van Caleb speelde nog steeds in zijn hoofd. Niet langer als een dreigement, maar als het laatste bewijsstuk dat de politie nodig zou hebben. Hij legde zijn telefoon op tafel en keek naar Victoria, Margaret en de rechercheur die tegenover hem zat. „Hij weet dat we de documenten hebben,” zei hij zacht. „En hij weet dat ik niet meer alleen ben.” De rechercheur knikte. „Dan is het tijd dat híj zich zorgen gaat maken.” Nog diezelfde avond werd Caleb door de politie opgewacht toen hij zijn appartement wilde verlaten. Hij probeerde aanvankelijk kalm te blijven en beweerde dat alles een misverstand was. Maar tijdens de huiszoeking werden meerdere documenten gevonden die overeenkwamen met de gegevens op de USB-stick. Er waren bankrekeningen op naam van lege bedrijven, betalingen aan fictieve leveranciers en e-mails waarin bedragen werden besproken die nooit werkelijk voor diensten waren betaald. Het meest vernietigende bewijs stond echter in een reeks berichten tussen Caleb en de externe accountant. Daarin werd gesproken over het creëren van een „zondebok” voordat Victoria haar onderzoek zou afronden. Toen de rechercheur Julian de berichten liet zien, voelde hij een koude rilling over zijn rug lopen. Zijn eigen naam stond er meerdere keren tussen. Caleb had niet alleen geprobeerd hem te ontslaan. Hij had maandenlang documenten vervalst om Julian verantwoordelijk te laten lijken voor de verdwenen €185.000. De geplande presentatie was het moment geweest waarop alles in werking moest treden. Julian zou publiekelijk als verdachte worden aangewezen, terwijl Caleb zichzelf buiten beeld zou houden. Maar één ding had Caleb niet kunnen voorzien: dat Julian die ochtend zou stoppen langs de weg. Victoria herstelde langzaam in de dagen die volgden. De artsen bevestigden dat ze inderdaad was blootgesteld aan een gevaarlijke stof en dat haar snelle medische behandeling haar leven had gered. Toen ze Julian opnieuw zag, stond ze op uit haar stoel en liep naar hem toe. Ze omhelsde hem zonder iets te zeggen. Daarna keek ze hem aan met tranen in haar ogen. „Als jij die ochtend was doorgereden, had ik misschien niet meer geleefd.” Julian glimlachte flauwtjes. „Ik deed alleen wat iedereen had moeten doen.” Victoria schudde haar hoofd. „Nee. Je deed wat iemand met karakter doet wanneer niemand kijkt. En juist daarom wil ik dat jij bij Bennett & Hart komt werken.” Deze keer aarzelde Julian niet. Niet vanwege het salaris, en ook niet omdat Victoria hem iets verschuldigd was. Hij accepteerde de functie omdat hij eindelijk begreep dat zijn ontslag misschien wel het beste was wat hem had kunnen overkomen. Zijn oude werkgever had hem niet alleen zijn baan afgenomen, maar hem ook laten zien voor wie hij werkelijk wilde werken en wat voor man hij wilde blijven. Een maand later werd Caleb officieel aangeklaagd voor fraude, valsheid in geschrifte, poging tot vergiftiging en het manipuleren van financiële gegevens. De externe accountant werkte mee met het onderzoek en legde uit hoe het netwerk van fictieve bedrijven jarenlang was gebruikt om miljoenen weg te sluizen. Een groot deel van het geld kon worden teruggevorderd. De reputatie van het bedrijf werd gered, maar voor Caleb was er geen weg terug. Julian begon ondertussen aan zijn nieuwe functie als Director Strategic Development. Zijn eerste weken waren vreemd.
Ik Stopte Voor Een Vreemdeling
