Ik lachte voordat ik haar naar het kantoor van Walter bracht.
Toen gaf ik hem het leer terug.
Haar glimlach was verbreed toen ze het opende.
Maar een paar seconden later verdween hij langzaam.
Die avond ging ik naar de oudste fabriek van het bedrijf.
Door een raam zag ik in de verte het verlichte herenhuis op de heuvel.
Ik had hem nauwelijks aangekeken.
Toen de laatste medewerkers hun jas hadden teruggevonden, had ik de lichten in de rustruimte uitgedaan en de deur gesloten.
De kleine koperen sleutel was zachtjes in het slot gedraaid.
Mijn grootste droom was om dit landhuis te bezitten.
Maar Walter had me iets oneindig veel kostbaarders achtergelaten.
**Hij had me een reden gegeven om deuren te openen voor anderen, in plaats van alleen op zoek te gaan naar degenen die tot rijkdom hebben geleid. **
