DEEL 2 — DE OCHTEND NA MIJN BRUILOFT
Ik sliep geen seconde.
Floris wel.
Diep.
Zijn ademhaling bleef gelijk terwijl ik naar plafond keek.
Om zes uur stond ik op.
Ik deed alsof ik wilde douchen.
In badkamer stuurde ik opname naar mijn vader en daarna naar een nieuw e-mailadres dat Noor van Leeuwen mij via hem had laten aanmaken.
Om kwart over zeven kreeg ik antwoord.
Niets tekenen. Geen originele stukken meenemen die niet van jou zijn. Maak alleen foto’s van documenten waar jij rechtmatig toegang toe hebt. Kom om 10.30 uur naar mijn kantoor. Alleen.
Floris werd om acht uur wakker.
‘Mevrouw De Graaf-Visser.’
Hij trok me naar zich toe.
Ik wilde kokhalzen.
‘Klinkt goed, hè?’
‘Heel goed.’
‘Ontbijt beneden?’
‘Straks.’
Hij kuste mijn schouder.
‘Mam wil vanmiddag even langskomen.’
Natuurlijk.
‘Waarom?’
‘Administratie.’
Daar was het al.
‘Op zondag?’
‘Gewoon wat dingen voor het appartement.’
Ik keek hem aan.
‘Kan dat niet morgen?’
Een fractie.
Zijn ogen werden harder.
Daarna glimlach.
‘Liever vandaag. Dan is alles klaar.’
‘Prima.’
Hij ontspande.
Zo makkelijk.
Om tien uur zei ik dat ik met mijn vader koffie ging drinken.
Floris trok wenkbrauw op.
‘Vandaag?’
‘Hij vertrekt morgen naar Toulouse voor werk.’
‘Had hij dat niet gisteren kunnen zeggen?’
‘Hij wilde onze bruiloft niet storen.’
‘Doe niet te lang.’
Die zin.
Niet:
veel plezier.
Doe niet te lang.
Ik pakte tas.
‘Waarom?’
‘Omdat we getrouwd zijn, Sanne. We hebben gasten.’
‘We zijn sinds gisteren getrouwd. Ik denk dat ik nog steeds zelfstandig kan koffie drinken.’
Hij lachte.
‘Je bent meteen fel.’
‘Grapje.’
Ik kuste hem op wang.
En vertrok.
Bij kantoor van Noor zaten mijn vader en notaris Van Dongen al.
Noor was begin vijftig.
Kort donker haar.
Geen zin in drama.
Ze luisterde naar opname één keer.
Daarna zette ze laptop dicht.
‘Goed. Nu vergeten we even dat opname bestaat.’
Ik staarde haar aan.
‘Wat?’
‘Niet letterlijk. We bewaren hem. Maar we bouwen je juridische positie op documenten, geldstromen en verklaringen die onafhankelijk controleerbaar zijn.’
Mijn vader knikte.
‘Precies.’
‘Wat weten jullie over penthouse?’
Ik haalde leveringsakte uit mijn digitale dossier.
Koopprijs:
€2,48 miljoen.
Eigenaar:
Sanne Elisabeth van Houten.
Geen Floris.
Geen gezamenlijke eigendom.
We waren bovendien onder huwelijkse voorwaarden getrouwd.
Volledige scheiding van vermogens, met verrekenbedingen voor bepaalde gezamenlijke kosten.
‘Waar kwam koopprijs vandaan?’ vroeg Noor.
‘Een rekening die Floris beheerde voor aankoop.’
‘Van wie was rekening?’
‘Tijdelijke projectrekening van zijn moederholding, zei hij.’
Mijn vader keek me aan.
‘Dat klopt niet helemaal.’
Mijn hart sloeg sneller.
‘Wat bedoel je?’
Hij schoof bankafschrift.
Drie maanden eerder had SVH Invest B.V., mijn eigen beleggingsvennootschap, €2,6 miljoen overgemaakt naar een derdenrekening bij een financieel intermediair.
Met mijn toestemming.
Ik herinnerde het.
Floris zei dat het om reservering voor aankoop ging.
Daarna was €2,48 miljoen via een rekening van Heleen Vastgoed Holding B.V. naar notaris gegaan.
‘Dus haar holding betaalde?’
Noor schudde hoofd.
‘Kijk naar dag ervoor.’
Heleen Holding had exact €2,5 miljoen ontvangen van dezelfde intermediair.
Mijn geld.
In een rondje.
Van mijn BV.
Via intermediair.
Naar Heleen.
Naar notaris.
Op papier kon het later lijken alsof Heleen de aankoop financierde.
Maar bron was mijn vermogen.
Mijn mond werd droog.
‘Waarom zo ingewikkeld?’
‘Omdat iemand waarschijnlijk een familielening wil construeren,’ zei Noor.
‘Zoals opname.’
‘Precies.’
Notaris Van Dongen keek ongemakkelijk.
‘De aankoopnotaris heeft alleen uiteindelijke betaler gezien en verklaring over herkomst ontvangen van Heleen Holding.’
‘Kan dat zomaar?’
‘Niet als verklaring onjuist of misleidend was. Dat moet onderzocht.’
‘En maandag?’
Noor pakte conceptdocument dat mijn vader uit mijn digitale map had gehaald omdat ik hem toegang had gegeven.
Titel:
Aanvullende administratie aankoop woning.
Klonk onschuldig.
Pagina twaalf:
Erkenning geldlening €2.500.000 van Heleen Vastgoed Holding B.V. aan mevrouw S.E. van Houten.
Rente 5,8 procent.
Direct opeisbaar bij echtscheiding.
Voorgenomen zekerheidsrecht.
Mijn handen trilden.
‘Ik zou dus tekenen dat ik tweeënhalf miljoen aan zijn moeder verschuldigd ben terwijl geld van mijzelf kwam.’
‘Dat lijkt beoogde constructie.’
‘Kunnen ze dan huis afpakken?’
‘Niet zomaar. Een hypotheekrecht vereist notariële vestiging. Maar een erkende schuld kan wel gebruikt worden voor een civiele vordering, beslag en druk.’
Ik dacht aan Floris.
Ze leest dat toch niet?
Woede maakte plaats voor iets anders.
Walging.
‘Wat moet ik nu doen?’
Noor leunde achterover.
‘Eerste vraag: wil je huwelijk voortzetten?’
Ik lachte kort.
‘Nee.’
‘Zeker?’
‘Volkomen.’
‘Dan is tweede vraag niet hoe we hem vernederen.’
Ze keek me strak aan.
‘Maar hoe we jou juridisch en financieel veilig eruit krijgen.’
Ik knikte.
‘Dat.’
‘Mooi.’
Mijn vader legde hand op mijn arm.
‘En niets doen uit woede.’
Ik keek hem aan.
‘Jij bent verschrikkelijk saai.’
‘Daarom heb ik pensioen.’
Voor het eerst sinds bed lachte ik echt.
Maar toen keek Noor naar laatste pagina.
‘Er is nog iets.’
‘Wat?’
‘Dit document verwijst naar eerdere “verklaring van begunstiging”.’
‘Nooit gezien.’
‘Dan moeten we die vinden.’
‘Waar?’
Ze keek naar tijd.
‘Waarschijnlijk precies waar Floris denkt dat jij hem nooit zult zoeken.’
