DEEL 12 — IK VERKOCHT HET PENTHOUSE
Drie jaar na huwelijk verkocht ik het penthouse.
Iedereen dacht dat ik traumatische herinneringen weg wilde.
Gedeeltelijk.
Maar vooral:
ik vond het huis niet leuk.
Te veel glas.
Te weinig bomen.
Absurd hoge servicekosten.
Floris had het uitgekozen.
Ik had ingestemd omdat hij er zo enthousiast over was.
Dat alleen al vertelde iets.
De verkoopprijs lag hoger dan aankoop.
Winst ging naar SVH Invest.
Netjes.
Geen triomf.
Ik kocht een jaren-dertighuis in Haarlem.
Tuin.
Oude vloer.
Krakende trap.
Mijn vader zei:
‘Je koopt onderhoud.’
‘Ik koop karakter.’
‘Het dak lekt.’
‘Karakter.’
Hij hielp het repareren.
Hoofdingenieur ruimtevaart, op ladder met dakgoot.
Heleen zou zijn gestorven van statusshock.
Ik had met haar nauwelijks nog contact.
Zij had haar holding gereorganiseerd, vastgoed verkocht en schulden grotendeels afgebouwd.
Niet straatarm.
Niet vernietigd.
Gewoon minder luxe.
Floris werkte later bij middelgroot consultancybureau, zonder bestuursfunctie.
Ook niet vernietigd.
Dat was goed.
Herstel heeft geen vijanden nodig die permanent op grond liggen.
DEEL 13 — MIJN VADER VERTELDE WAAROM HIJ NOOIT OPSCHEPTE
Mijn vader ging op zijn achtenzestigste met pensioen.
Tijdens diner vroeg ik:
‘Waarom heb je Heleen eigenlijk nooit verteld wat je werkelijk deed?’
Hij fronste.
‘Ze wist dat ik ingenieur was.’
‘Je weet wat ik bedoel.’
Hij lachte.
‘Mijn vader was havenarbeider.’
Mijn opa.
‘Hij schaamde zich altijd als mensen met titels deden alsof hij minder was.’
Ik kende verhaal.
‘Toen ik promoveerde, zei hij: zorg dat je titel nooit voor jou kamer binnenloopt.’
Dat was mooi.
‘Dus daarom oud flatje.’
‘Ook.’
‘Je bent sentimenteel.’
‘Heel.’
Hij keek naar mij.
‘En jij?’
‘Wat?’
‘Waarom heb jij Floris nooit precies verteld hoeveel je bezat?’
Ik wilde zeggen:
omdat het hem niets aanging.
Maar we waren van plan te trouwen.
Dat was niet hele waarheid.
‘Ik was bang dat het iets zou veranderen.’
‘Heeft het.’
‘Toen hij het ontdekte.’
‘Ja.’
‘Dus ik had gelijk.’
‘Nee.’
Ik keek.
‘Je hebt alleen ontdekking uitgesteld.’
Irritant.
Zoals vaders horen te zijn.
‘Denk je dat hij anders was geweest als ik transparanter was?’
‘Misschien eerder.’
‘Dat is geen geruststelling.’
‘Waarheid is niet altijd geruststelling.’
Hij schonk wijn.
‘Maar iemand die weggaat omdat je rijk bent, bespaart tijd. Iemand die blijft om die reden ook.’
Die zin bleef.
DEEL 14 — IK TROUWDE NIET OPNIEUW, MAAR IK WERD OOK NIET BANG VOOR LIEFDE
Jarenlang dacht iedereen dat verhaal moest eindigen met een nieuwe man.
Het deed dat niet.
Ik date.
Soms.
Een tijdje had ik relatie met een architect, Joris.
Goede man.
Slechte timing.
Hij wilde kinderen.
Ik wist het niet.
We gingen uit elkaar zonder bedrog.
Dat voelde bijna revolutionair.
Heleen schreef mij één keer met kerst.
Ik hoop dat je gelukkig bent. Ik verwacht geen antwoord.
Ik antwoordde:
Het gaat goed. Ik hoop met u ook.
Meer niet.
Floris kreeg later relatie.
Ik hoorde via gemeenschappelijke vriend.
Het deed verrassend weinig.
Geen steek.
Alleen gedachte:
ik hoop dat hij haar documenten laat lezen.
Daar moest ik om lachen.
De jurk van mijn bruiloft lag jaren in doos.
Met stofvlekken van onder bed.
Mijn vriendin Noor — niet advocaat, andere Noor from university? Avoid same name. Let's say vriendin Elise — vroeg waarom ik hem hield.
‘Omdat ik niet wil doen alsof avond niet gebeurd is.’
‘Je hoeft bewijs niet in kast te bewaren.’
Ze had gelijk.
Ik doneerde jurk uiteindelijk aan theateropleiding.
Zij knipten hem waarschijnlijk kapot.
Goed.
Niet ieder symbool hoeft heilig te blijven.
Ik hield alleen stukje van gescheurde sluier.
Niet als verdriet.
Als herinnering:
ik had onder bed gelegen.
Bang.
Stil.
Maar niet machteloos.
