Ik knielde op de grond en trok haar in een zo stevige omhelzing dat het voelde alsof we samensmolten. We snikten in elkaars nek, het geluid verbrak eindelijk de stilte in huis. Ik fluisterde dat ik van haar hield, dat het goed met me zou komen, maar ik loog. Ik was doodsbang, blut en verstoten in een wereld die er niet om gaf of ik het zou overleven. Toen ik de deur uitliep, keek ik niet achterom. Ik wist dat als ik het veranda-licht achter me uit zag gaan, ik nooit meer zou kunnen opstaan.
STUKJE VOOR KWETSBAAR STUKJE
Ik verbrak alle contact omdat ik wel moest. In het begin was de stilte een zware last. Ik bleef maar op mijn telefoon kijken tot het scherm wazig werd, wachtend op een berichtje dat nooit kwam. Dagen werden jaren. Ik leerde de harde realiteit van het overleven. Ik werkte dubbele diensten, verhuisde van het ene tochtige appartement naar het andere en uiteindelijk werd ik zelf moeder.
